و لقد اوُصیه بما وصّانا اساطین الحکمه و المشایخ العظام من ارباب المعرفه ان یضنّ باسرار المعارف کلَّ الضَنّ علی غیر اهله من ذوی الجحد و الاعتساف، و الضالّین عن طریق الحقّ و الانصاف؛ فإنّ هولاء السُّفَهاء قرائحهم مُظلمه، و عقولهم مُکدّره، و لا یزیدهم العلم و الحکمه إلّا جهاله و ضلاله، و لا المعارف الحقّه إلّا خسراناً و حیره، و قد قال تعالی شانه: وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَهٌ ... وَ لا یَزِیدُ الظّالِمِینَ الّا خَسَاراً
لزوم دریغ داشتن اسرار معارف از نااهلان و گمراهان
و اکیداً وصیت میکنم او را به آنچه اعاظم حکمت و اساتید بزرگوار اهل معرفت، ما را به آن وصیت کردهاند که نسبت به عرضه اسرار این معارف بر غیر اهلش- منکران و بیتدبیران و آنان که از راه حق و انصاف گم گشتهاند- کاملًا بخل بورزد، که آن کوتهنظران، ذوقی تار و عقلی کدر دارند و علم و حکمت جز جهالت و گمراهی بر ایشان نیفزاید و معارف حقه جز زیان و حیرت نیاندوزد که خداوند عالی مرتبه فرموده: و نُنَزّلُ مِنَ الْقرآنِ ما هو شِفَاءٌ و رَحْمهٌ ... وَ لَا یَزِیدُ الظَّالِمیِنَ الّا خَسَاراً[12] ما از قرآن آنچه را رحمت و شفای مومنین است فرو فرستادیم و بر ستمگران جز زیان نیفزاید