رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

تسلط قدرت‌های بیگانه بر ملت‌ها و بهره‌برداری از منابع و سرنوشت آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:خطبه‌‌های نماز جمعه در مسجد آل الرسول(ص) ایرانشهر— ۱۳۵۷/۰۲/۲۲

سیر زمانی

از ۱۳۵۷ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۷۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

عزیزان من! سالیان دراز، به شیوه‌های گوناگون، به ملتهای مشرق زمین تفهیم کردند که «شما از جهات مختلف، انسانهای درجه‌ی دو هستید.» اصولاً فلسفه‌ی استعمار همین بود. متأسّفانه درباره‌ی فلسفه‌ی استعمار، خیلی کار نشده است. من قبلاً مدّتی در این زمینه‌ها مطالعه کردم تا دریابم که این پدیده‌ی شومِ استعمار چگونه و بر چه پایه‌هایی به‌وجود آمد. معلوم شد که یکی از ترفندهای استعمارگران - که خیلی هم تأسّف انگیز است - این بوده است که تا می‌توانسته‌اند، در کشورهای آسیا (در همین چینی که در این المپیادها، در سه دوره اوّل شده است؛ در همین ایران ما و در جاهای دیگر)، تلقینِ بد کرده‌اند و به‌زور می‌خواسته‌اند به مردم مشرق زمین بقبولانند که انسانهایِ درجه‌ی دو و ضعیفی هستند و قدرت اداره و تفکّر ندارند. به‌عکس، القا می‌کرده‌اند که علم مال آنهاست؛ پیشرفت مال آنهاست و اصلاً حقّ همه چیز، برای آنهاست. آنها به‌زور تحمیل می‌کردند که «این ما هستیم که به شما چیزی می‌دهیم و یا چیزی می‌ستانیم.» آنها به زعم خودشان، تمدّن و پیشرفت می‌دادند؛ و مزد این را استثمار ملتها و گرفتن ثروت و آزادی و زندگی آنها می‌دانستند. این از نظر آنها یک معامله‌ی پایاپای بود. این‌گونه رفتار می‌کردند!
و اما در ابعاد اسلامی. یک ملیّت معمولاً در داخل مرزهای خود زندانی است و بیرون مرز، هیچ‌گونه ارزش و جاذبه و احترامی ندارد؛ اما نظام اسلامی در سرتاسر دنیای اسلام و هرجا که مسلمانی وجود داشت، هویّت اسلامی و احساس شخصیت را هم در افراد و هم در ملتها زنده کرد. اقلیتهای مسلمان که در دنیا متفرّق بودند، احساس شخصیّت کردند. ملتهای مسلمان، بخصوص در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا - یعنی در واقع اجزای امپراتورىِ متلاشی شده قدیمی عثمانی که سالهای سال رنج استعمار را تحمّل کرده بودند - احساس کردند مجدّداً نسیمی وزیده است. البته ما امپراتوری عثمانی را اصلاً تأیید نمیکنیم؛ یک حکومت سلطنتی بود مثل بقیه حکومتهای سلطنتی، با همان مشکلات و گرفتاریها؛ اما اروپاییها - فاتحان جنگ بین‌الملل اوّل - وقتی این حکومت بزرگ را که از منطقه بالکان تا تمام آسیای صغیر و خاورمیانه و شمال آفریقا گسترش داشت - از بوسنی و هرزگوین تا مصر و ترکیه کنونی و عراق و سوریه و فلسطین - متلاشی نمودند، به این اکتفا نکردند که حکومت را زایل کنند؛ از ملتها انتقام کشیدند و آنها را تحقیر کردند! قطعه قطعه بخشهای این حکومت به دست یکی از دولتهای اروپایی افتاد و همان داستان غمبار استعمار تکرار شد؛ داستانی که هرگز از یاد این ملتها نخواهد رفت و از تاریخ آنها زایل نخواهد شد. در یک کشور، بیگانه‌ای بیاید حکومت کند و تمام امکانات آن کشور در خدمت شخص بیگانه و دستگاه بیگانه و نظام بیگانه باشد و مردم آن کشور مجبور باشند از بیگانه‌ای که بر آنها حکومت میکند، اطاعت کنند و جرأت نکنند اندکی برخلاف مصالح او حرف بزنند یا حرکت کنند. واقعیت استعمار این بود.
فرهنگ مایه‌ی اصلی هویت ملتهاست. فرهنگ یک ملت است که میتواند آن ملت را پیشرفته، عزیز، توانا، عالم، فناور، نوآور و دارای آبروی جهانی کند. اگر فرهنگ در کشوری دچار انحطاط شد و یک کشور هویت فرهنگی خودش را از دست داد، حتی پیشرفتهایی که دیگران به آن کشور تزریق کنند، نخواهد توانست آن کشور را از جایگاه شایسته‌یی در مجموعه‌ی بشریت برخوردار کند و منافع آن ملت را حفظ کند. من به حوادث دوران استعمار که نگاه میکردم - دوران استعمار تقریباً از اواخر قرن هجدهم میلادی شروع شد، در قرن نوزدهم به اوج رسید و تا اواسط قرن بیستم هم ادامه پیدا کرد. حرکت استعمار یعنی حضور قدرتهای مسلط نظامی و سیاسىِ دنیا در کشورهایی که میتوانستند با استفاده از زور در آنها حضور پیدا کنند و منافع خودشان را از آن‌جاها تأمین کنند و در واقع از موجودىِ مادی و معنوی آن کشور سرمایه‌یی برای خودشان بسازند، همان چیزی که آنها اسمش را استعمار گذاشتند و امروز هم اطلاق میشود - میدیدم هرجا که اینها وارد شده‌اند، اگر این توانایی را پیدا کرده‌اند که فرهنگ آن ملت را مضمحل کنند و تحت تأثیر قرار دهند و تضعیف کنند، پایه‌های قدرتشان در آن‌جا مستحکم شده و اگر در جایی فرهنگ ملی و بومی به‌خاطر کهنسال بودن، ریشه‌دار بودن و برجسته بودن مضمحل نشده و از بین نرفته، استعمارگرها و اشغالگرها نتوانسته‌اند مدت زیادی از آن‌جا منافع خودشان را تأمین کنند و ناچار شدند که آن منطقه را رها کنند. این در مورد همه‌ی جهانگشاییها و کشورگشاییهای دورانهای گذشته‌ی تاریخ هم - که ما در تاریخ میخوانیم - صادق است. آن کشورگشاهایی توانسته‌اند در سرزمینهای گشوده شده‌ی با شمشیر، با زور پایدار بمانند و مقاصد و سلطه‌ی خودشان را در آن سرزمینها اعمال کنند، که توانسته باشند فرهنگ آن کشور را در مشت و در اختیار بگیرند. حالا گاهی یک فرهنگ را ریشه‌کن میکنند؛ مثل این‌که زبان یک کشور را بکل از بین میبرند. شما الان ملاحظه کنید که آفریقا، امریکای لاتین و بسیاری از کشورها، زبان بومی اصلاً ندارند. پرتغالیها و اسپانیول‌ها آن‌جا آمدند و زبانها را عوض کردند؛ زبانهای بومی و بسیاری از نشانه‌های فرهنگ را از بین بردند؛ البته یک جاهایی هم نتوانستند. فرهنگ ستون فقرات حیات یک ملت و هویت یک ملت است.

شاهدها (۲۱ پاراگراف)

اعتقادات دینی ملت‌ها مانع عمدهٔ نقشه‌های استعمارگران

… باید روشهاى خود را کامل کنند و از تجربه‌هاى یکدیگر استفاده کنند؛ در این بحثى نیست، لکن مقصود از وحدت حوزه و دانشگاه اینها نیست؛ وحدت حوزه و دانشگاه که امام مطرح کردند به عنوان یک شعار، منشأ گرفت از یک واقعیّت تلخى در جامعه‌ى ما و اغلب یا همه‌ى جوامع اسلامى؛ آن واقعیّت تلخ، ساخته و پرداخته‌ى مستقیم و حساب‌شده‌ى دست استعمار بود. آن واقعیّت این بود که وقتى استعمارگران نقشه‌هاى فتوحات سیاسى و اقتصادى و اجتماعى و فرهنگى خود را طرّاحى میکردند، به یک مانع عمده برخورد کردند و آن اعتقادات دینى ملّتها بود.

نقشهٔ جدا کردن نسل‌های رو‌به‌رشد کشورهای اسلامی از دین

وقتى نوبت به کشورهاى اسلامى رسید، به این فکر افتادند که باید کارى کرد که نسلهاى روبه‌رشد این کشورها از دین جدا بشوند. دو راه براى این کار باید پیموده میشد: یک راه، اشاعه‌ى شهوات و باز کردن راه شهوت‌رانى [بود]. خب، همه‌ی ادیان عالم، نه فقط دین اسلام ــ منتها دین اسلام منظّم‌تر و دقیق‌تر از سایر ادیان ــ با عنان‌گسیختگى شهوات انسانها مخالف هستند؛ ضابطه دارد، قاعده دارد، حدود دارد، قیود دارد؛ پرورش روح انسان بدون محدود کردن شهوات که امکان‌پذیر نیست؛ انسان وقتى شهواتش …

تلاش شخصیت‌های اروپایی با سخنان دوگانه برای برهم زدن وحدت مسلمانان

… به منطق اثر دارد، تحریک احساسات یکدیگر اثر دارد امّا اینها زمینه است؛ هیچ ‌کدام از اینها، آن حوادث بزرگ و حوادث خونین را که ما در تاریخ مشاهده میکنیم، به وجود نمى‌آورَد. آن حوادث بزرگ برمیگردد به دستگاه ارباب قدرت که دنبال یک فایده‌اى میگشتند از این اختلاف. در دوران استعمار که وارد کشورهاى اسلامى شد ــ بعضى مستقیم و بعضى غیر مستقیم ــ واضح شد که استعمار هم دنبال همین قضیّه است. خیلى عبرت‌انگیز است رفتار بعضى از شخصیّت‌هاى معروف اروپایى ــ چه سیاسى و چه فرهنگى ــ که به مصر میرفتند، یک ‌جور صحبت میکردند، کشور عثمانى ــ باب عالى[5] ــ میرفتند، یک‌ جور صحبت میکردند، ایران شیعى مى‌آمدند، یک‌ جور صحبت میکردند، و هدفشان هم به هم ریختن نظام وحدت بود که استعمار اروپا و سردمداران تمدّن صنعتى از آن میترسیدند؛ و حق هم داشتند بترسند. کار خودشان را هم کردند و بین مسلمین اختلاف عمیق و عجیبى را به وجود آوردند.

هزینه‌کردن برای ایجاد اختلاف و کینه میان مسلمانان

امّا راجع به این قضیّه‌ى هفته‌ى وحدت، باید بدانید که ده‌ها سال بلکه بیشتر، استعمار و استکبار پول خرج کردند تا بین مسلمین اختلاف ایجاد کنند؛ کتاب نوشتند، مجلّه نوشتند، شایعه منتشر کردند، تحریک عصبیّت‌ها کردند براى ایجاد اختلاف؛ در اعماق دل مسلمین نسبت به یکدیگر حِقد[2] و کینه‌هاى فراوانى به وجود آوردند. البتّه در طول زمانهاى گذشته هم این دشمنى‌ها بود [امّا] در دوران استعمار شکل جدیدى پیدا کرد. هر کسى آشنا باشد با سیاست جدید دنیاى اسلام در طول ۱۰۰ سال، ۱۵۰ سال اخیر، توجّه میکند که اشاره به چه چیزهایى میکنم. انقلاب اسلامى آمد و پرچمى بلند کرد که مسلمانها از هر …

تلاش ۱۵۰ ساله برای جلوگیری از حضور مسلمانان در صحنهٔ عالم

… باشند، اگر براى خودشان حق قائل باشند، اگر وارد صحنه باشند، چقدر براى ابرقدرت‌ها سنگین تمام خواهد شد! چقدر براى نیروهاى استعمارى که در کشور همین مسلمانها، نفت و ثروتهاى طبیعى و پول و بازار و هر چه بوده و نبوده غارت کردند، خسارت‌بار تمام خواهد شد! درست است؟ براى اینکه چنین روزى پیش نیاید و مسلمانها یک ‌روز به ‌عنوان مزاحمى براى غارتگران عالم به‌ حساب نیایند، ۱۵۰ سال است که استعمار دارد کار میکند ــ اقلّش ۱۵۰ سال است که من گفتم، شاید هم بیشتر ــ ۱۵۰ سال است دارند نقشه میکشند و پول خرج میکنند و کار نظامى میکنند و کار سیاسى و فرهنگى میکنند، براى اینکه از حادثه‌ى حضور عظیم مسلمین در صحنه‌ى عالم جلوگیرى کنند.

تأیید سلاطین فاسد و تقسیم کشورهای عربی در پی همین هدف

علّت اینکه شما مى‌بینید در ایران مظلوم ما، سلاطین فاسد و نوکران حلقه‌به‌گوش انگلیس و آمریکا از طرف قدرتها تأیید شدند و سالیان درازى بر این مملکت حکومت کردند، همین است؛ چون کسى مثل رضاخان، راحت حاضر بود همین هدف را، همین برنامه را، به سهم خودش در ایران اجرا کند. علّت اینکه مى‌بینید استعمار ــ یعنى انگلیس و فرانسه ــ بعد از جنگ بین‌الملل اوّل، افتادند به جان این کشورهاى عربى، مکرّر ذرع[2] کردند و پیمان کردند و بریدند و تقسیم کردند و [گفتند] این مال تو، این مال آن، این مال این، و هر جا هم یک مهره‌ى دست‌نشانده‌ى تسلیمى را از طرف خودشان گذاشتند سرِ کار و اختیار ملّتهاى این کشورها را دادند دست آدمهاى فاسد و مفسد، همین است؛ دنبال این هدف بودند.

همکاری قدرت‌های استعماری برای مانع شدن از حضور مسلمانان در سیاست عالم

… در مصر و دیگران در جاهاى دیگر، این بود که نگذارند مسلمانها با هم متّحد بشوند، به‌ صورت یک نیروى فعّال در‌بیایند، روحیه پیدا کنند و خلاصه بیایند وسط میدان سیاست عالم؛ نقشه‌ى استعمار بر این اساس بود. حالا شما فکر کنید، ببینید، عظمت را از اینجا میشود فهمید. فکر کنید که ده‌ها سال امپراتورى انگلیس و در کنار او دولتهاى استعمارى دیگر، آخِر همه آمریکا، با پول فراوان، با اسلحه‌ى فراوان، با ابزار علم و دانش که در اختیار داشتند، با وجود اختلافاتى که با هم داشتند، همه با هم همکارى کردند تا این مقصود عملى بشود. کدام مقصود؟ مانع ‌شدن از حضور دسته‌جمعى مسلمین در صحنه‌ى سیاست عالم و اینکه مسلمانها احساس کنند آنها هم حق دارند، آنها هم قدرت دارند، آنها هم میتوانند حرف بزنند.

غفلت از توحید ناب زمینه‌ساز سلطهٔ استعمار بر کشورهای اسلامی

در دوران سلطه‌ى استکبار، غفلت از توحید ناب اسلامى و مفهوم زندگى‌شمولِ آن بود که صحنه را براى بتهاى استعمار باز گذارْد و به خداوندان زر و زور فرصت تاخت ‌و تاز داد. دشمنان با نقشه‌هاى از پیش آماده ‌شده، دین را در کشورهاى اسلامى از صحنه‌ى زندگى راندند و شعار جدایى دین از سیاست را در این کشورها تحقّق بخشیدند. نتیجه این شد که پیشرفت علمى غرب بتواند این کشورها را یکباره به‌ صورت تابعى از کشورهاى صنعتى درآوَرد و سرنوشت سیاسى …

ایجاد ناسیونالیسم‌های قومی برای جدایی مسلمانان منطقه

… در دام ناسیونالیسم‌هاى افراطى جاهلانه‌ى کور که دیدیم دیگر؛ دیدید ناسیونالیسم بر سر خانواده‌ى بشرى چه آورده؟ حالا ممکن است به فرض براى یک ملّت هم چند صباحى ناسیونالیسم یک احساس حرارتى، غرورى، شورى، نشاطى به ‌وجود بیاورد امّا خانواده‌ى بشرى را از بین میبرد. در همین منطقه بین برادران مسلمان سعى کردند ناسیونالیسم ایرانى، ناسیونالیسم عربى، ناسیونالیسم ترکى و باز در داخل کشورها ناسیونالیسم‌هاى فرعى و جورواجور به‌ وجود بیاورند و اینها را از هم جدا کنند. نقشه‌ی استعمار، این بود. بحمدالله‌ انقلاب اسلامى، لااقل در بخشى از این منطقه این مسائل را علاج کرد. اگر یک نظام ارزشى و یک جهان‌بینى صحیحى بر یک ملّتى حاکم نباشد، به دام این‌گونه تفکّرات خواهد افتاد. ادیان دیگر هم متأسّفانه آن نظام ارزشى را که با آن بشود یک جامعه را اداره کرد ندارند؛ …

تلاش دوقرنی استعمار برای حذف نقش اسلام از صحنهٔ زندگی

ثانیاً: لقد انطلقت هذه الثّورة منتصرةً فی عصرٍ کانت فیه الجهود الاستعماریّة المکثّفة ترکّز خلال قرنین من الزّمان وبکلّ ما لدیها من ثروةٍ وتخطیطٍ وسلاحٍ وسیاسةٍ و إعلامٍ على محو الدّور الإسلامىّ من السّاحة الحیاتیّة، حتّى لایبقى من الإسلام غیر الاسم، ومن الحالة الإسلامیّة سوى الشّکل التّقلیدىّ. وفى خضمّ هذا النّشاط المحموم تفجّرت الثّورة الإسلامیّة والنّظام الإسلامىّ رعداً وبرقاً یشعل ذلک الرّکام فیجعله حطاماً لنلاحظ بعد ذلک کلّ هذا الشّوق المتزاید للجوء إلى أحضان الإسلام والعیش تحت لوائه الخفّاق یشتعل فی قلب کلّ مسلمٍ وفی کلّ أرجاء العالم، ویجذب …

ترویج حساب‌شدهٔ مدگرایی و مصرف به دست سردمداران غربی، صهیونیست‌ها و استعمارگران

… سال اخیر در ذهن زن ایرانى وارد کرده، بزداید. البتّه این باور غلط در گذشته هم بوده، نمیگوییم نبوده؛ یعنى گرایش به برخى از شکلهاى غلط مصرف و تجمّل از گذشته هم بوده، [امّا] این مُدگرایى و نوگرایى در مصرف، به شکل فاصله‌هاى عجیبى با ورود فرهنگ اروپایى تشدید شد. و این حساب‌شده بود، محاسبه‌شده بود، پیش‌بینى‌شده بود؛ به یک قصدى و با یک نیّتى اروپایى‌ها ــ یعنى آن سردمداران سیاستهاى غربى؛ منظورمان مردم اروپایى نیستند ــ غالباً صهیونیست‌ها و استعمارگرها این کار را کردند؛ این را باید بزدایند و این نمیشود مگر با ارائه‌ى بحثهاى اسلامى و کارهاى اسلامى؛ اگر این بشود، این مشکلاتى که حالا گاهى اوقات مطرح میشود ــ بدحجابى و رواج فساد و فحشا و این چیزها ــ به خودى خود ریشه‌اش کنده خواهد شد. اینها غالباً معلولند و علل، همان باورها و …

برخورد نقشه‌های استعمار با مانع وجدان دینی بیدار مردم

… به ‌طور طبیعى معارضه‌اى ندارد. اسلام، آن دینى بود یا مصداق تام ‌و تمام آن دینى بود که با حمله و یورش همه‌جانبه‌ى متجاوزانه‌ى دوَل استعمارى به مناطق اسلامى حقیقتاً معارضه میکرد؛ این را استعمارگران در مطالعات خودشان فهمیدند. زیاد شنیده‌اید، نمیخواهم تکرار کنم؛ در هند این را تجربه کردند، در کشورهاى عربى تجربه کردند، در ایران تجربه کردند، هر جا احساس دینى و وجدان دینى در مردم بیدار بود، نقشه‌هاى استعمار مواجه با مانع میشد؛ یک نمونه ماجراى تنباکو است در ایران؛ یک نمونه نهضت مشروطیّت در آغاز کار بود در ایران؛ یک نمونه حوادث خونینى بود که در هند اتّفاق افتاد در مقابل انگلیس‌ها؛ یک نمونه برخورد افغانهاى مسلمان بود با انگلیس‌ها در اواسط قرن نوزدهم؛ یک نمونه حرکت سیّد‌جمال[5] بود در …

هدف سلطه بر کشورهای اسلامی از دین‌ستیزی در دانشگاه‌ها

… دانشگاه، یعنى مرکز پرورش انسانهاى دانشمند بر طبق پیشرفتهاى علمىِ روز، بر بى‌دینى گذاشته شد، بر معارضه‌ى با دین گذاشته شد، و چندین سال با قوّت و دقّت این مسئله را دنبال کردند؛ دین را در دانشگاه‌ها ضعیف کردند، بلکه به معارضه‌ى با دین در دانشگاه‌ها پرداختند. هدف از اینها معارضه‌ى با دین به ‌عنوان دین نبود؛ هدف همان چیزى بود که اوّل عرض کردم؛ براى اینکه بتوانند سلطه پیدا کنند بر کشورهاى اسلامى، مجبور بودند نسلى را پرورش بدهند و تربیت بکنند که آینده‌ى کشور را ــ چه از لحاظ اداره‌ى کشور، چه از لحاظ سازندگى کشور ــ به دست بگیرد و به دین اعتقادى نداشته باشد، پایبند به ایمان مذهبى نباشد و بتواند در تصرّف آنها واقع بشود؛ و متأسّفانه تا حدود زیادى هم موفّق شدند. بناى دانشگاه را بناى بدى گذاشتند.

محروم ماندن کشورهای زیر سلطه از این راه‌ها در دویست سال استعمار

… راه‌هاى زیادى هست که باید بپیماید؛ راه‌هایى که به سعادت کامل ملّتمان منتهى میشود و در زندگى مردم جهان نیز تأثیراتى عمیق میگذارد؛ راه‌هایى که به امنیّت و رفاه و معنویّت، نه ‌فقط در سطح کشور خودمان بلکه در سطح منطقه‌ى اسلامى و حتّى در سطح جهان نائل میگردد؛ راه‌هایى که از آغاز دوران استعمار، یعنى از بیش از دویست سال پیش تا کنون، قدرتهاى سلطه‌گر عالم هرگز اجازه‌ى پیمودن آن را به هیچ‌ یک از کشورهاى زیر سلطه نداده‌اند و کشور عزیز ما هم مانند دیگر کشورهاى اسلامى، همواره از آن محروم بوده است.

مبارزهٔ ملت‌ها در گذشته تنها با قدرت اشغالگر حاضر در کشورشان

… یک نیرویى که الان بالفعل با آنها روبه‌رو نیست و تنها شاخصه‌ى او این است که علیه ملّتها و علیه مستضعفین و علیه مظلومین و ضعفا قلدرى میکند، مبارزه بکنند! این را شما کجاى تاریخ ــ در تاریخ بیدارى ملّتها میگویم ــ سراغ دارید؟ در گذشته که این حرفها اصلاً نبوده؛ [حتّی] در این ۲۰۰ سال یا ۱۵۰ سال یا ۱۲۰ سال اخیر که تاریخ بیدارى ملّتها است و ملّتها در هند و در مصر و در خاورمیانه و بتدریج در آفریقا و در جاهاى دیگر سر بلند کردند، علیه قدرتها جنگیدند ــ یک کشورى که انگلیس در آن بود، با انگلیس میجنگید؛ کشورى که فرانسه در آن بود، با فرانسه میجنگید؛ کشورى که اسپانیا در آن بود یا پرتغال در آن بود، با آن میجنگید؛ کشورى که آمریکا در آن حضور داشت، با آن میجنگید ــ کجا شما سراغ دارید که ملّتها به آن حد از رشد رسیده باشند که در خانه‌ى خودشان بدون اینکه دشمنى به آنها گلوله‌اى حتّى شلیک کرده باشد، مشت گره کنند علیه یک قدرت بزرگ و مستکبر جهانى و شعار بدهند؟ شما در گذشته این …

به میدان آمدن دین در کشورهای اسلامی در برابر سیاست‌های استعماری

جدایى دین از سیاست که توطئه‌ى دیرین دشمنان براى منزوى کردن اسلام و قرآن است، باید با شدّت محکوم شود و به میدان آمدن دین در همه‌ى کشورهاى اسلامى در مقابله با سیاستهاى استعمارى و استکبارى، باید درس عمومى ملّتهاى مسلمان شمرده شود.

مبارزهٔ فرانسه در الجزایر و انگلیس در هند با اسلام

البتّه هر نقطه‌اى که معنویّت آن بیشتر بود، بیشتر مورد تهاجم قرار گرفت؛ مثلاً اسلام؛ تفکّرات اسلامى در همه جاى دنیا مورد تهاجم قرار گرفت؛ از شرق دنیاى اسلام یعنى هند، تا غرب دنیاى اسلام یعنى آفریقا و الجزایر. در الجزایر هم فرانسوى‌ها که وارد شدند با اسلام مبارزه کردند، در هند هم که انگلیسى‌ها وارد شدند با اسلام مبارزه کردند! با اینکه انگلیس و فرانسه دو رقیب بودند در صحنه‌ى استعمار، امّا حریفهایشان، طرفهایشان و نقاط بمباردمانشان[4] یکى بود؛ آنجا آن‌‌جور، اینجا این‌‌جور. و روزبه‌روز جریان مذهب را و معنویّت را در دنیا ضعیف‌تر کردند و روزبه‌روز زندگى انسانها را از اخلاق معنوى خالى‌تر کردند. دنیاى مسیحیّت این‌‌جور بود و دنیاى اسلام هم همین‌‌جور بود. ایمانها را در لابه‌لاى چرخ و پَر این گردونه‌ى …

لزوم ترمیم خرابی‌های ده‌ها ساله به دست ایادی استعمار

… استکبار، نسبت به این کشور و نسبت به این منطقه و نسبت به همه‌ى ملّتهاى مستضعف وظایف و تکالیف بسیارى در پیش خودمان داریم؛ باید این وظایف را انجام بدهیم. ما براى ایجاد رفاه و زندگى شایسته‌ى انسانى براى این ملّت بزرگ و فداکار، کارها و تکالیف زیادى بر دوش داریم. ما براى ترمیم خرابى‌هایى که در طول ده‌ها سال به ‌وسیله‌ى ایادى استعمار و استکبار در این کشور انجام گرفته است، کارهاى زیادى داریم، قدمهاى زیادى باید برداریم؛ همه‌ى اینها کارهاى بزرگى است.

محوریت انگلیس در میان دولت‌های استعمارگر اروپایی آن روز

… را بکنند؛ یک جورى علاج کنند وجود وجدان دینى اسلام را در این منطقه، وَالّا با بیدار بودن وجدان دینى و ایمان اسلامىِ مردم، ادامه‌ى نقشه‌هاى آنها ممکن نخواهد بود. این تشخیص، تشخیص درستى بود و واقعاً درست فهمیده بودند؛ مانع عمده براى آنها عبارت بود از اسلام. حالا ما که گفتیم انگلیس‌ها، نه اینکه بقیّه‌ى دولتهاى اروپایى مؤثّر نبودند؛ چرا، فرانسه بود، ایتالیا بود، پرتغال بود، بلژیک بود، همه در نقاط مختلف کارهایى میکردند ]امّا[ محور عمده آن روز انگلیس‌ها بودند؛ نوبت آنها بود دیگر. در صحنه‌ى زندگى سیاستها و اجتماعات، هر ملّتى نوبتى دارد؛ آن روز هم نوبت آنها بود؛ میتاختند و بى‌رحمانه تصرّف میکردند!

ایجاد تفرقه از اهداف دیرینهٔ استعمار

… اگر ما براى سربلندى اسلام و عظمت و عزّت اسلام و قرآن داریم مجاهده میکنیم، این با اختلاف و درگیرى بین مسلمین سازگار نیست. امام از اوّل ــ از قبل از پیروزى انقلاب ــ این هدف را دنبال میکردند و به آن توصیه میکردند؛ بعد از پیروزى انقلاب هم به ‌طریق ‌اولىٰ. اگرچه استعمار ایجاد تفرقه را جزو هدفهاى خود از دیرباز قرار داده بود امّا بعد از پیروزى انقلاب و بعد از آنکه این کانون وحدت اسلامى به ‌وجود آمد، تلاش آمریکا و دستیاران او براى تفرقه‌ى بین مسلمانها شدیدتر شد که برادرکشى را بین مسلمانها به‌ وجود آورد. امروز در سرتاسر آفاق اسلامى قلمهاى مزدورى که با دلارهاى نفتى و پول کیسه‌ى مرتجعین هم‌پیمان آمریکا تغذیه میشود، هدفشان و وظیفه‌شان این است که بین مسلمین اختلاف بیندازند؛ میدانستند که چون انقلاب اسلامى جاذبه دارد و کانون این انقلاب، مسلمین را در همه‌ى نقاط عالم …

تلاش دویست‌ساله برای راندن اسلام از زندگی و ذهن مسلمانان

امروزه گر چه مغزهاى علیل تحلیلگران مادّى هنوز عاجز از فهم و تحلیل حوادث اسلامى در ده سال اخیر است و آنان بدرستى نمیتوانند بفهمند که چه شد که پس از تلاش دویست‌ساله‌ى استعمار در کشورهاى اسلامى و پس از هزاران شیوه‌ى موفّق براى راندن اسلام از صحنه‌ى زندگى و حتّى از صفحه‌ى ذهن و دل مردم در این کشورها، و مهم‌تر از آن، پس از قرنها بدآموزىِ قدرتهاى استبدادى و ایادى آنان و پس از تحریفهاى بى‌شمارى که به‌ وسیله‌ى وعّاظ‌السّلاطین و آخوندهاى دربارى در دین پدید آمده و صفا و خلوص آن را مخدوش ساخته و به دارویى بى‌اثر و جسمى بى‌جان بدل کرده بود، امروز دوباره اسلام در قلب میهن اسلامى پَر و بال گشوده و سایه‌ى رحمت خود را بر سرتاسر جهان اسلام گسترده و چون خورشیدى روشنگر در دل همه‌ى مسلمین تافته و به آنان روح و نشاط و امید بخشیده است و چگونه اسلام که بتدریج به دست فراموشى سپرده میشد و هرگز هیچ امیدى را در دل جستجوگر انسانهاى دردمند و بى‌تاب برنمى‌انگیخت، اکنون به یگانه امید روشن ملّتهاى مسلمان، مخصوصاً جوانان و بیداردلان و دردمندان تبدیل یافته است. آرى، فهم و تحلیل درست این حوادث شگفت‌آور اگرچه براى مغزها و ذهنهاى بیگانه از حقیقت اسلام و بى‌خبر از سرگذشت واقعى اسلام ناممکن است، لیکن براى صاحبان بصیرت، پاسخ در یک کلمه است: معجزه‌ى انقلاب.