رفتن به محتوای اصلی

آزادگان

نام‌های دیگر: اسرای ایرانی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

اسیران ایرانی جنگ تحمیلی، دوران اسارت و بازگشت آنان به کشور.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار جمعى از خانواده‌هاى اسرا و مفقودین سراسر کشور در روز تجلیل از اسرا و مفقودین— ۱۳۶۸/۰۵/۲۳

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۸۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

ملّت ما خوب امتحانى دادند، هم اسرا حقیقتاً آزادمردى نشان دادند ــ اینکه ما به اسرایمان «آزادگان» میگوییم، بى‌وجه نیست ــ و هم ملّت. شما هم که برگشتید، آبرومند برگشتید، سربلند برگشتید، دینتان را حفظ کردید، اعتقادتان و دلبستگى‌تان به امام و اسلام و انقلاب را حفظ کردید، پیش دشمن آبروى ملّت را حفظ کردید، ملّت را سرشکسته نکردید؛ اینها خیلى ارزش دارد. امروز هم که برگشتید، بحمدالله‌ پیروز برگشتید.

شاهدها (۴۴ پاراگراف)

آزادمردی اسرا، وجه نام‌گذاری آنان و حفظ دین و آبروی ملت

ملّت ما خوب امتحانى دادند، هم اسرا حقیقتاً آزادمردى نشان دادند ــ اینکه ما به اسرایمان «آزادگان» میگوییم، بى‌وجه نیست ــ و هم ملّت. شما هم که برگشتید، آبرومند برگشتید، سربلند برگشتید، دینتان را حفظ کردید، اعتقادتان و دلبستگى‌تان به امام و اسلام و انقلاب را حفظ کردید، پیش دشمن آبروى ملّت را حفظ کردید، ملّت را سرشکسته نکردید؛ اینها خیلى ارزش دارد. امروز هم که برگشتید، بحمدالله‌ پیروز برگشتید.

بازگشت آزادگان لطف الهی و لزوم شکر ملت و آزادگان

ما حقیقتاً در سطح کشور احساس جشن و عید میکنیم به‌ خاطر آمدن شماها؛ بخصوص که شاید دشمنان، آسان حاضر نبودند شما عزیزان را در این زمان، در این بُرهه مبادله کنند؛ این یک لطف خاصّى است از طرف پروردگار. هم ملّت ایران، خانواده‌ها، بستگان و مسئولین شکر زیادى باید بکنند که خداى متعال شماها را به آنها برگرداند، هم شماها باید شکر کنید که على‌رغم دشمن، به کورى چشم دشمن، خداى متعال آن دشمنِ خشنِ غلیظ‌القلبِ جبّار را ذلیل کرد. روزى بود که آنها احساس قدرت میکردند و شما تنها و مظلوم در دستهاى آنها اسیر بودید؛ امروز خداى متعال شما را عزیز کرده، قوى کرده، جمهورى اسلامى را در دنیا مثل خورشید تابنده‌اى منوّر کرده. در بحران خلیج فارس[1] چهره‌ى جمهورى اسلامى و ملّت ایران و مسئولین، یک …

استقامت در اسارت و از یاد نبردن خدا، امام و انقلاب

… ‌گونه حقایق را به چشم ببیند، وَالّا در کتابها باید بخواند، از زبانها بشنود که صبر چه ثمرات شیرینى دارد و خداى متعال با صابرین چگونه عمل میکند؛ شما بحمدالله‌ در عین جوانى، با همه‌ى وجودتان این حقیقت را لمس کردید. خودتان را به دشمن ندادید؛ دلتان را نباختید؛ در مقابل ظواهر زور و جلوه‌هاى گوناگون، خدا را فراموش نکردید؛ امامتان را همیشه در یاد نگه داشتید؛ ملّتتان، کشورتان، انقلابتان را در یاد نگه داشتید؛ ایستادید تا خداى متعال نتایج شیرین صبر را به شما چشاند. شما امروز آقا و عزیز برگشتید و همان دشمن، امروز درمانده و ذلیل و بیچاره است. بعد از این هم همین است برادران عزیز.

امتیاز تجربهٔ جنگ و اسارت و لزوم بهره‌گیری از این ذخیره

… در خطاب به همه‌ى اهل علم و طلّاب میشود این حرفها را گفت و میگوییم، امّا شما یک امتیاز دارید؛ وقتى مسئله‌ى حرکت از یک راه دشوار و صعود به یک کوه مطرح است، آدم به همه میگوید که این‌جورى بروید، آن‌جورى بروید تا برسید به آن بالا و اگر رسیدید چه فضایلى دارد؛ امّا آن کسى که مدّتها دوندگى کرده، کوهنوردى کرده، بدن‌سازى کرده، به او امید بیشترى است؛ او شما هستید. این اسارت و این مبارزه‌ى میدان جنگ و مجاهدت خیلى ارزش دارد؛ از این ذخیره باید استفاده کنید. مواظب باشید زرق‌وبرق‌ها که همیشه در زندگى انسان این زرق‌وبرق‌ها هست، خود را زیادى جلوه ندهند، به آن باطن قضیّه که آن مسئولیّت و وظیفه‌ى بزرگ و تکلیف نهایى است، بیشتر توجّه بکنید. البتّه انسان نمیتواند به فکر زندگى نباشد؛ همه هم هستند، باید هم به شکل معتدلى و …

محفوظ ماندن رنج‌ها و ایستادگی دوران اسارت نزد خدا

عطر جهاد و شهادت در این فضا پراکنده است. آزادگان کسانى هستند که افتخار سالهاى پُربرکت و پُراجر از دوران جوانى زندگى خودشان را همراه دارند و یاد روزها و ساعتها و لحظه‌هاى دشوار و پُرخاطره‌اى را براى ما زنده میکنند. هر ساعتى که شما گذراندید، پیش خدا محفوظ است. آن شبهاى طولانى و پُررنج، آن روزهاى پُرهراس و دشوار، آن سختى‌ها، آن مرعوبیّتها، آن فشارها، آن گرسنگى و سرما و گرما و دورى و غربت و جفا کشیدن از نااهلان و ایستادگى در مقابل خواست دشمنان خدا و همه‌ى این ساعتها و لحظه‌ها و رنجها در دیوان الهى محفوظ است. خیال نکنید که اینها از بین رفت؛ همه‌ى اینها مثل یک نوار صوت و تصویر ماند؛ یک لحظه از این لحظات از بین نرفته و پیش خدا موجود است. شما جانبازان عزیز هم همین‌طور؛ شبهاى سختى‌تان، رنج میدان جنگتان، سختى بیمارستان و بسترتان، دردهایتان، رنجهاى ناشناخته‌تان؛ و شما …

استحکام و تعالی آزادگان در دوران مرارت‌بار اسارت

با سلام و تحیّت. خدا را سپاسگزارم که دوران مرارت‌بار اسارت، آزادگان سرافراز عزیز ما را مستحکم‌تر و آماده‌تر و در مدارج کمال انسانى، برتر و والاتر ساخت و شما که قریب ده سال در کوره‌ى شداید گداخته و جوهر پاک خود را نمایان ساخته و بر افتخار مجاهدات خود در دوران اختناق و پس از پیروزى انقلاب، فصل جدید و درخشانى افزوده‌اید، بحمدالله‌ سهم وافرى از برکات برهه‌ى ده‌ساله داشته‌اید؛ و امید است همواره در صراط مستقیم حق و صدق که پوینده‌ى آن میباشید، به توفیقات الهى نائل گردید.

تأمین نیازهای معنوی و فکری و حفظ روحیهٔ انقلابی آزادگان

اینجانب با توجّه به خدمات جنابعالى در دوران ده‌ساله‌ى اسارت و آشنایى با مسائل آزادگان عزیز، شما را به نمایندگى خود در امور آزادگان منصوب میکنم تا با ایجاد رابطه‌اى مستمر و منضبط با آزادگان سرافراز، به تأمین نیازهاى معنوى و فکرى و حفظ روحیه‌ى انقلابى آنان بپردازید و در سایه‌ى همکارى با ستاد امور آزادگان و سایر مراجع و مراکزى که در امر آزادگان فعّالند، پیگیر نیازمندى‌هاى این عزیزان باشید.

آزادگان ذخایر ملت و مسئولیت مشارکت در بازسازی کشور

ان‌شاءالله‌ آزادگان عزیز که حقّاً ذخایر این ملّتند، بتوانند مسئولیّت شرکت در بازسازى کشور و همکارى در پیشبرد جامعه‌ى انقلابى ما به سمت اهداف الهى و انقلابى را نیز به بهترین وجه به انجام برسانند. توفیقات شما و برادران شاغل در ستاد مزبور را از خداوند متعال خواستارم.

تجلی نعمت‌ها و کرامت‌های الهی و امتحان‌های دشوار مؤمن در وجود آزادگان

بسیار جلسه‌ى خاطره‌ساز و از لحاظ معنا جلسه‌ى عظیمى است. حال و هواى مخصوصى بر این جلسه حاکم است. ما که از لحظات پُررنج شما و ساعات آمیخته‌ى با صبر و استقامت شما فقط از دور آشنا هستیم و از آنها خبر بسیار کمى داریم، در زیارت شما و دیدار با شما احساس میکنیم مجموعه‌اى از نِعَم الهى، از کرامتهاى خدا بر بندگان صالح و مجموعه‌اى از امتحانهاى دشوار یک انسان مؤمن را در وجود شما میتوان مشاهده کرد. بر شما گوارا باد ثواب الهى و مشاهده‌ى لطف و رأفت و رحمت حق و همچنین گوارا باد بر شما تجربه‌ى آن حالات و خصوصیّاتى که فقط یک بنده‌ى مؤمن در طول زندگى تجربه میکند.

بازگشت با عزت و سربلندی، تحقق وعدهٔ اسلام

اسلام به ما راست گفت، اسلام وعده‌هایش را که به ما داده بود، عمل کرد. شما با عزّت و با سربلندى برگشتید. بین شماها کسانى هستند که کسان آنها، دوستان آنها باور نمیکردند دیگر چشمشان به دیدار عزیزانشان روشن بشود؛ و خدا خواست و شد. البتّه ملّت ما، ملّت عجیبى‌اند؛ شما در استقبالهایتان، مخصوصاً روزهاى اوّل دیدید که این ملّت، یکپارچه چه شور و شوقى شد. این لحظات استقبال …

به کارگیری تجربه‌ها و توانایی‌ها در سازندگی کشور

شما با ذخیره‌ى گران‌بهایى از تجربه‌ها، از آگاهى‌ها، از توانایى‌ها برگشته‌اید؛ اینها باید در خدمت سازندگى کشور به کار گرفته بشود؛ شما ارتشى‌ها در ارتش، شما سپاهى‌ها در سپاه، شما بسیجى‌ها در همه جاى کشور؛ از این تجربه‌ها و از این آگاهى‌ها باید استفاده بشود. شما خودتان را به ‌عنوان کسانى بدانید که خداى متعال بر شما منّت گذاشت، شما را زنده نگه داشت، با انواع و اقسام تجربه‌ها و روحیّاتى که ناشى از دوران اسارت است و صبر و استقامت و حلمى که نتیجه‌ى آن دوران و صبر آن روزها است، آورده و به دامان و آغوش ملّتتان …

سختی محیط اسارت و بدتر بودن آن از زندان

من میدانم در این دوران دهساله‌ی اسارت، که شما ملجأ این جوانان بودید و به شما مراجعه میکردند، به شما چه گذشته است. واقعاً در زندان این‌گونه است. البته محیط اسارت، با محیط زندان خیلی فرق دارد؛ قاعدتاً بدتر از زندان است. زندانبانان کسانی هستند که مردن زندانی برایشان اصلاً اهمیتی ندارد. آن‌وقتها ما که در زندان بودیم، این زندانبان مأمور بود که نگذارد ما بمیریم. اگر هم میخواستیم بمیریم، او نمیگذاشت! این، برایشان وظیفه بود. اما در محیط اسارت، این‌طور نیست. چنانچه واقعه‌ی مختصری …

حضور آزادگان از ثمرات صبر و مقاومت در راه خدا

حضور عزیزان ازبندرسته‌مان، آزادگان سربلند و افتخارآفرین‌مان در این جمع انبوه، در کنار خانواده‌هاى معظّم شهداى عالى‌قدر و جانبازان و مفقودین و کارگزاران مختلف کشور، به همه‌ى ما و همه‌ى قشرهاى ملّتمان این حقیقت را به طور روشن میفهماند که صبر و مقاومت، ایثار و جانبازى و فداکارى ــ که در درجه‌ى اوّل شهداى عالى‌قدر ما مفتخر به آن هستند و در درجه‌ى بعد اسراى عزیزمان، جانبازان عزیزمان، خانواده‌هاى این عزیزان و خانواده‌هایى که عزیزانشان مفقودالاثر هستند ــ و ایستادن در راه خدا ثمرات شیرینى دارد که یکى از آنها همین است که ما در یک مجمع، این عزیزانمان و این یوسف‌هاى این ملّت را که سالیان درازى از ما دور بودند، در کنار قشرهاى دیگر مى‌بینیم؛ همه با احساس پیروزى، همه با احساس افتخار و همه با رضایت از لطف خداوندى.

بازگشت استوار آزادگان و استقبال پرشور ملت

من وقتى نگاه میکنم به منظره‌ى آزادى اسراى عزیزمان، این آزادگان عالى‌قدرمان [میبینم] اینها مثل کوه و مثل فولاد، استوار برگشته‌اند و ملّت [هم] که اینها را استقبال میکند، همان روحیه‌اى را نشان میدهد که در طول این ده سال، دوازده سال در حسّاس‌ترین مواقع نشان داده. جوانهاى عزیز، بچّه‌هاى عزیز، رزمندگان عزیز! شماها وقتى رفتید به جبهه، این ملّت همین‌جور با شور و شوق و شعار شماها را بدرقه کرد، حالا هم که برگشتید، باز با همان شور و شوق و شعار دارد شما را استقبال میکند؛ این ملّت، ملّت فوق‌العاده‌اى است، این ملّت یک ملّت بى‌نظیرى است؛ در آگاهى هم بى‌نظیر است، در شجاعت هم بى‌نظیر است، در پایدارى هم بى‌نظیر است؛ مواضع این ملّت مواضع مستحکمى است. خدا را سپاسگزاریم که مسئولین این ملّت هم از خود همین ملّت [هستند]، مثل آنها فکر …

بازگشت پیروزمندانه، نمود وعده‌های الهی و سربلندی اسلام

هر جمعى از شما عزیزان را که انسان زیارت میکند، بیش از پیش این فکر در انسان زنده میشود که حقیقتاً جاى امام خالى است. آن پدر مهربان، آن استاد و مرشد حمیم،[2] آن معلّم دلسوز و عالى‌قدر، اگر شما فرزندان دلاور را میدید که امروز بحمدالله‌ با سربلندى برگشته‌اید به آغوش ملّت و آغوش کشور، یقیناً وعده‌هاى الهى را در این مورد هم مجسّم ملاحظه میکرد. خدا را شکر میکنیم که شماها پیروز برگشتید؛ اسلام سربلند و مفتخر شد.

حفظ عزت و آبروی اسلام و کشور در اسارت

ملّت هم خوشحال است که کوتاه نیامد، ضعف نشان نداد، عقب‌نشینى نکرد و در سایه‌ى این صبر و استقامت، امروز با عزّت، عزیزانش را پس میگیرد. فرق است بین اینکه انسان، با ذلّت آن چیزى را که میخواهد به دست بیاورد، یا با عزّت. ملّت ما عزّتش را حفظ کرد و شماها را پس گرفت؛ شما هم عزّت اسلام و آبروى اسلام و آبروى کشورتان را حفظ کردید و به آغوش میهن برگشتید. ما به شماها افتخار میکنیم؛ شماها فرزندان خوب و شجاع و سربلند این کشور و اسلام هستید.

درخواست اسیران از مسئولان برای باج‌ندادن به دشمن

ما نامه‌هایى داشتیم از بعضى از آزادگان در طول این دو سالِ بعد از آتش‌بس تا امروز که به خانواده‌هایشان مینوشتند؛ خانواده‌ها میفهمیدند که مخاطب ما هستیم، مى‌آوردند نامه‌ها را به ما میدادند، بنده هم جواب مینوشتم؛ خیلى از این نامه‌ها را جواب نوشتیم و فرستادیم.[2] مینوشتند که شما براى آزادى ما به دشمن باج ندهید؛ این را اسیر مینوشت. این خیلى براى یک ملّت مهم است که اسیر در دست دشمن به ‌جاى اینکه مثل انسانهاى بى‌ایمان مرتّب التماس کند که بیایید من را آزاد کنید، نامه بنویسد که من میخواهم با سربلندى آزاد بشوم، نمیخواهد براى آزادى من پیش دشمن کوچک بشوید. اینها را ما داشتیم؛ اینها جزو اسناد شرف ملّى ما است و تا ابد محفوظ خواهد بود. این از طرف آزادگان و اسراى ما. از طرف خانواده‌ها و ملّت هم همین‌جور؛ با اینکه پدرها، مادرها، همسرها، فرزندها سخت میگذراندند امّا براى مسئولین هرگز مشکلى درست نکردند، فشار نیاوردند، …

مقاومت در اردوگاه‌های عراق و تسلیم‌نشدن در برابر شکنجهٔ دشمن

در تمام مراسم این ده سال، در روز قدس، در روزهاى سالگرد جنگ، در بیست‌ودوّم بهمن، در هر جایى که انقلاب و نظام جمهورى اسلامى از مردم توقّع کرد که اظهار نظر بکنند، این ملّت مؤمن و پُرشور مثل کوه، استوار و سربلند ایستادند. شما هم پاره‌ى تن این ملّت هستید که در اردوگاه‌هاى عراق مقاومت کردید. شما هم فرزند خلف این ملّت بزرگ هستید که شکنجه‌ى دشمن و تحقیر دشمن و فشار دشمن نتوانست شما را وادار به تسلیم بکند. همان‌جور که رفتید امروز برگشتید؛ مسلمان رفتید، پُرشور رفتید، مجاهد فى‌سبیل‌الله‌ رفتید؛ مسلمان و پُرشور و مجاهد فى‌سبیل‌الله‌ برگشتید. مگر این شوخى است؟ شما هم فرزند همین ملّتید؛ این ملّت هم همین‌جور عمل کرده در این ده دوازده سال.

بازگشت شاداب آزادگان پس از سال‌ها اسارت و ابراز ارادت مردم به آنان

… ناسیونالیستى و علایق ملّى، مردم را دنبال مدیران راه مى‌اندازد، امّا فرق است بین احساس ناسیونالیستى و ایمان عمیق مذهبى. ایمان عمیق مذهبى همین است که دارید مشاهده میکنید؛ آمدن این اسرا، برگشتن این آزادگان ما باز یک منظر جدیدى را بر روى همه‌ى دنیا باز کرد؛ ببینید مردم چه میکنند، چه شور و شوقى، چه اظهار ارادتى، چه اظهار اخلاصى؛ چرا؟ چون اینها مجاهدت کردند در راه خدا و صبر کردند دوران اسارت را براى خاطر خدا. ببینید خود این آزادگان را، جوانهاى خالص، مؤمن، بعضى‌شان ده سال، بعضى‌شان هشت سال از بهترین و دست‌نیافتنى‌ترین ساعات عمر و سنوات عمرشان را در این محنت گذراندند، [و حالا] تر و تازه، شاداب، برگشته‌اند گویى که روى اینها هیچ تبلیغى انجام نگرفته، گویى که به اینها هیچ شکنجه‌اى نشده، گویى که اینها طعم و مرارت و محنت مجاهدت در راه خدا را نچشیده‌اند؛ این‌‌جور اینها برگشتند. این به خاطر ایمان است؛ با هیچ سرمایه‌اى این را نمیشود خرید، جز سرمایه‌ى ایمان که بحمدالله‌ ملّت ما داشتند. ما این سرمایه‌ى عظیم را داریم؛ این را باید خیلى مغتنم بشمریم، این را باید خیلى حفظ کنیم، و براى نگهدارى و حراست از آن باید خیلى سرمایه‌گذارى کنیم.

بازگشت با روحیهٔ آسیب‌ندیده پس از سال‌ها اسارت

بنده همین ‌طور که به شماها، به این چهره‌هاى نورانى نگاه میکنم، مکرّر فکر میکنم که جاى امام چقدر خالى است! آن باغبان چیره‌دست، آن پدر مهربان چه لذّتى میبُرد اگر بود که ببیند نهالهاى برومندش، فرزندان دلاورش، بعد از سالهاى متمادى اسارت در دست دشمنان، چگونه بالنده، سربلند، عازم، پُرشور برگشتند و دست تطاول[2] روزگار نتوانسته کمترین تأثیر منفى بر روى روحیه‌ى آنها، بر روى روحها و جانهاى منوّر آنها بگذارد.

بازگشت سربلندانه، مایهٔ افتخار ملت و یأس دشمن

این چند‌روزه، نِعَم الهى براى ملّت ما متوالى بود؛ نعمت پیروزى[3] نعمت بزرگى بود؛ نعمت بازگشت شما فرزندان ملّت و نورچشم‌هاى عزیز ما نعمت بزرگى بود، امّا دو نعمت دیگر، بزرگ‌تر از اینها است: اوّل اینکه شماها آن‌ چنان برگشتید که دل هر عاشق اسلام را شاد میکنید؛ آن ‌چنان برگشتید که دل هر انسان دلسوز دردمند را امیدوار میکنید؛ جورى برگشتید که مایه‌ى افتخارید؛ جورى برگشتید که مایه‌ى یأس دشمنید. این نعمت از اصل نعمت برگشتن شماها کوچک‌تر نیست، اگر بزرگ‌تر نباشد. نعمت دوّم که کشف میکنیم آن را، این است که احساس میکنیم دست قدرتمند خدا پشت سر این ملّت و این کشور و این نظام و این انقلاب همچنان هست.

صبر و استقامت آزادگان، مایهٔ آبروی اسلام

… و صبر و استقامت فرزندان اسلام، و دلاوران راه اسلام، آن را مستحکم کرده است. امروز دشمنان باز هم دشمنند امّا دیگر امید ندارند که بتوانند این درخت تناور و تنومند را قلع ‌و قمع کنند. شماها ده سال، هشت سال ــ کمتر یا بیشتر ــ سخت‌ترین دورانها را گذراندید؛ جوانى‌تان را، زندگى با‌طراوت دوران شباب را در راه خدا دادید امّا شما ضرر نکردید؛ شما با خدا معامله کردید. صبر شما و استقامت شما، اسلام را آبرو بخشید. خانواده‌هاى شما ــ پدرها، مادرها، همسرها، فرزندها ــ با صبر روسفید کردند اسلام را؛ آبرو دادند نظام اسلامى و جمهورى اسلامى را.

وظیفهٔ آزادگان در روشن کردن محیط پیرامون خود

شما جوانها سالهاى متمادى طعم زندان را چشیدید؛ سازندگىِ زندان و سازندگىِ اسارت، یک سازندگىِ مخصوصى است؛ آن را در جاى دیگر نمیشود پیدا کرد؛ شما این شانس را داشتید که علاوه‌ى بر سازندگى در میدان جهاد و در میدان جنگ، توفیق سازندگى در آن میدان را هم پیدا کنید؛ شما خیلى وظیفه دارید؛ هر جا هستید، باید محیط دُور و بر خودتان را روشن کنید؛ شما باید نورافشانى کنید. ملّت قدر شما را میداند.

سختی دوران اسارت بر آزادگان، خانواده‌ها و ملت

اگر بنا بود که افکار بشرى و ابتکارات بشرى در این مورد بخواهند فکر کنند، بهتر از آنچه شد، ممکن نبود یک راهى و خطّ روشنى را بیابند. خداى متعال خودش هدایت کرد همه را. شما بحمدالله‌ برگشتید. دوران سختى بر شما گذشت؛ بر خانواده‌هاى شما هم خیلى سخت گذشت؛ بر ملّت ایران [هم] به خاطر نداشتن جوانهاى فداکار و مردان مؤمن و رزمندگان مخلصى مثل شماها و بقیّه‌ى اسراى آزاده‌ى عزیز ما سخت گذشت؛ امّا صبر و مقاومت و توکّل به خدا، همه چیز را در جهت مصلحت ملّت ایران و مصلحت صابران پیش برد. بحمدالله‌ برگشتید؛ این هم یک تجربه‌اى شد. خداى متعال فرموده است که «اِنَّ‌ مَعَ العُسرِ یُسرًا»؛[3] هر سختى‌ای اگر صبر کنید، یک آسانى به دنبال خود دارد. و ما ملّت، …

اجر بیشتر آزادگان به سبب محرومیت از دیدار امام

انسان در عین خوشحالى از زیارت شما عزیزان، خیلى تأسّف میخورد که چگونه این آزادى، این خوشحالى عمومى، در زمان حیات بابرکت امام عزیزمان انجام نشد. واقعاً جاى آن بزرگوار خیلى خالى است. خیلى مناسب مینمود که عزیزان آزاده‌ى ما، بعد از سالها، پاداش و اجر زحمات خودشان را با مشاهده‌ى آن چهره‌ى ملکوتى و منوّر میگرفتند. حالا هم قسمت این بوده، تقدیر الهى این بوده؛ اجر شما به‌ خاطر محرومیّت از زیارت امام (رضوان الله‌ تعالى علیه) باز هم بیشتر است.

بازگشت طلاب آزاده با عشق و امید به روحانیت پس از جنگ و اسارت

… را با روحانیّت شیعه شروع کردند، میدانستند یا حدس میزدند که در میان روحانیّت على‌رغم خواست آنها، عناصرى پیدا خواهند شد که علم را با عمل، آن هم عملى به این دشوارى همراه خواهند کرد، قطعاً در برنامه‌هاى ناموفّق خودشان، تجدید نظر اساسى به عمل مى‌آوردند. جمعى طلّاب جوان از حوزه‌هاى علمیّه بروند به میدان نبرد و پس از آزمایش دوران سخت جنگ، آزمایش اسارت را هم با موفّقیّت از سر بگذرانند و با عشق و امید به روحانیّت، به خاستگاه رفیع‌المنزله‌ى خودشان برگردند؛ این بسیار حادثه‌ى عجیب و تاریخى و عظیمى است. و من عرض کنم که در طول عمرِ رشته‌ى علمىِ فقهىِ تشیّع و دانش دین و علماى دین که نزدیک به هزار سال یا شاید بیشتر از این عمرِ بابرکت میگذرد، چنین پدیده‌اى بى‌سابقه است. لذاست که من این را به فال نیک میگیرم؛ این اجتماع …

امید به نقش بزرگ طلاب آزاده و رزمنده در آینده

… باشند، این فکر پیش خواهد رفت و اگر خداى نکرده روحانیّون خسته شدند، ملول شدند، نومید شدند، دلبسته شدند، از راحتى و آسودگى خشنود شدند، به آن عادت کردند، از خطر و سختى گریزان شدند، بار بر زمین خواهد ماند و به زشت‌ترین شکلى؛ و نعوذ بالله‌. البتّه چنین نخواهد شد؛ روحانیّون عالى‌مقام، بزرگان، قدردانانِ انقلاب، پیش‌قراولان بحمدالله‌ زیادند در همه‌ى قشرها امّا در بین این مجموعه، تصوّر من این است که شما طلّاب و اهل علمِ زجرکشیده‌ى دوران اسارت میتوانید نقش بسیار بزرگى را داشته باشید؛ همچنین همه‌ى طلّاب رزمنده، همه‌ى اهل علمى که میدان جنگ را با گوشت و پوست خودشان لمس کردند ــ نه [اینکه] انسان از تلویزیون یا داخل شهر، خبر جنگ را بشنود؛ [بلکه] در میدان جنگ آن را حس کند با وجود خودش ــ این‌جور روحانیّونى و علمائى و طلّابى؛ بخصوص شماها که علاوه‌ى بر امتحان دوران مجاهدت، امتحان دوران اسارت را هم داده‌اید. لذا من به این مجموعه‌ى شما به چشم امیدوار نگاه میکنم.

بازگشت آزادگان و پذیرفته شدن شرایط جمهوری اسلامی

… آن بنده‌ى صالح عوض داد؛ هنوز دو سال و اندى نگذشته، کاسه‌ى شهد و شیرینى پیروزى را به ملّتش چشاند. آن فداکارى، این ثمره را داشت و کام ملّت ما شیرین شد. اَللٰهُمَّ ما بِنا مِن نِعمَةٍ فَمِنکَ لا اِلهَ اِلّا اَنت؛[6] همه چیز متعلّق به او است و به اراده‌ى او است. آزادگان ما برگشتند، خانواده‌هاى ما خوشحال شدند، شرایط جمهورى اسلامى پذیرفته شد، دولت و دولتمردان جمهورى اسلامى ثمره‌ى زحمات خودشان را مشاهده کردند. انصافاً آنچه پیش آمد، براى ملّت ایران، براى دوستان ملّت ایران و دوستان انقلاب شیرین بود امّا براى دشمنان تلخ بود. دشمنان چه کسانى هستند؟ صهیونیست‌ها؛ همین‌هایى که خبرگزارى‌ها دست اینها است، بسیارى‌ از رادیوهاى دنیا دست اینها است. اینها دنبال یک چیزى هستند که …

سختی حتی یک ساعت اسارت در دست دشمن بی‌دین

بعضی از شماها ده سال، بعضى هشت‌ سال، بعضى هفت سال، بعضى پنج سال، بعضى دو سال زجر کشیدید؛ یک روز اسارت هم بسیار است؛ یک ساعت اسارت در دست دشمن غدّار جبّار بى‌دینِ دست‌شسته‌ى از انسانیّت هم سخت است. این هم یکى از نمایشهاى اسلام بود. ما هم اسیر داشتیم، ما هم بین اسرا محکوم داشتیم که محاکمه‌شان کردیم، محکوم شدند مثلاً به زندان، ما هم اسیرها را نگه داشتیم. امروز اسرائى که از ایران میروند، چه بخواهند، چه نخواهند، چه رؤسایشان اجازه بدهند، چه اجازه ندهند، …

یاری خدا با صبر در سلول و ایستادگی در اردوگاه

… شده بود، حالا مى‌بینید در چه روزى است، در چه وضعى است. دنیا هم که همه نسبت به ما با کمال احترام و تعظیم و تجلیل دارند برخورد میکنند. خب، این وعده‌ى اوّل بود: وَ لَیَنصُرَنَّ‌ اللهُ مَن یَنصُرُه؛ هر که خدا را نصرت کند، خدا او را نصرت میکند. شماها نصرت کردید؛ در میدان جنگ نصرت کردید، در سلّول نصرت کردید با صبرتان، در اردوگاه نصرت کردید با ایستادگى‌تان، در مراجعت نصرت کردید با روحیه‌ى خوبتان، ملّتتان نصرت کردند با آن صبر فوق‌العاده و حضور در همه‌ى میدانهاى خطر.