ملّت ما خوب امتحانى دادند، هم اسرا حقیقتاً آزادمردى نشان دادند ــ اینکه ما به اسرایمان «آزادگان» میگوییم، بىوجه نیست ــ و هم ملّت. شما هم که برگشتید، آبرومند برگشتید، سربلند برگشتید، دینتان را حفظ کردید، اعتقادتان و دلبستگىتان به امام و اسلام و انقلاب را حفظ کردید، پیش دشمن آبروى ملّت را حفظ کردید، ملّت را سرشکسته نکردید؛ اینها خیلى ارزش دارد. امروز هم که برگشتید، بحمدالله پیروز برگشتید.آزادگان
نامهای دیگر: اسرای ایرانی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
اسیران ایرانی جنگ تحمیلی، دوران اسارت و بازگشت آنان به کشور.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعى از خانوادههاى اسرا و مفقودین سراسر کشور در روز تجلیل از اسرا و مفقودین— ۱۳۶۸/۰۵/۲۳
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴۱۳۶۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۶۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۹ پاراگراف)
سرافرازی اسیر رزمنده به مجاهدت و صبر و افتخار به داشتن او
نامهات مژدهبخش و تسلّابخش بود و آن را با تشکّر و خرسندی زیارت کردم، امیدوارم دیدار خود شما هم در آیندهای نه چندان دور نصیب شود. شما سرافرازید به مجاهدت و صبر و ما سرافرازیم به داشتن شما. توفیق و دستیابی به رضای الهی و عزّت و کرامت دنیا و آخرت، در سایهی همین صبر و مجاهدت است. من آینده را روشن و مطلوب و مشمول تفضّلات الهی میبینم و خدا با ما است و شما نور چشم ماهایید. آن فقدان بزرگ سخت بود ولی همهی داغداران صبر کردند و مستوجب اجر خدا شدند. …افتخار خانوادههای اسرا به ایستادگی اسیران در زندانهای بعثی
هر یک نفر از جوانان ما در جبهه، براى استکبار یک خطر محسوب میشد. هر یک نفر از اسراى ما که امروز در زندانهاى دولت بعثى هستند، براى استکبار بهعنوان یک خطر بالقوّه و بالفعل به حساب میآید؛ [این را] خانوادههاى اسرا بدانند و افتخار کنند. همچنان که خانوادههاى شهدا به شهداى خودشان افتخار کردند، خانوادههاى اسرا هم به این آزادمردان و جوانان آزاده باید افتخار کنند؛ ما میدانیم اینها چقدر مردانگى و قدرت نفْس از خودشان نشان دادند و دشمن نتوانسته اینها را هضم کند. البتّه روى اسراى عزیزمان در طول این چند سال سختگیریها و فشارهایى هم داشتند؛ ولى آنها مَردند، آنها مؤمنند، تحمّل کردند و ایستادگى کردند.حالا همان رژیمى که آنقدر نسبت به اسرا سختگیرى کرده است، براى مصلحت خودش و براى فریب افکار عمومى مردم دنیا میگوید مسئلهی …حفظ عزت اسلام و انقلاب و تسلیم نشدن در بدترین شرایط اسارت
… که در بندند، من عرض کنم. احساسات زندانى، آن هم در شرایطى که احساس میکند که مسئولیّتى بر دوش او است، یک احساسات مخصوصى است. این را کسانى که یک روزى یا یک دورانى خودشان در اسارت و در بند دشمنى بودند و این مسئولیّت را احساس میکردند، کموبیش میتوانند درک کنند؛ علاوه بر اینکه بعضى از عزیزانِ آزاد شده هم که آمدهاند و میآیند، چیزهایى میگویند که حدس به یقین تبدیل میشود.اسراى ما از آن کسانى هستند که نامشان در تاریخ انقلاب و ایران جاودانه خواهد ماند. چرا؟ براى اینکه اسراى ما در بدترین شرایط، عزّت اسلام و عزّت کشور و انقلاب را حفظ کردند، تسلیم دشمن نشدند، دچار شکستگى درونى نشدند. آن چیزى که یک انسان را بکلّى منهدم میکند و نابود میکند، شکستگى درونى است. بعضیها ظاهرشان هم خیلى ظاهر خوبى است، امّا باطنشان شکسته است، در باطنشان امید و افتخار و احساس عزّت و سربلندى نیست؛ بعضیها نه. اینکه اسلام میفرماید: وَلِله العِزَّةُ وَلِرَسولِه …حفظ عزت نفس و استحکام درونی و ناتوانی دشمن از ذلیل کردن آنان
… اتّکاء به نفْس را، این عزّت نفْس را، این قدرت درونى و داخلى را حفظ کردند؛ این را ما اطّلاع داریم. البتّه شرایط، مختلف بوده؛ بعضى از اردوگاهها شرایط معمولى داشته، بعضى شرایط خیلى سخت داشته، حتّى بعضى از افراد شرایطشان شرایط سختترى بوده، بعضى هم عادّى بودند؛ امّا آنهایى که دلشان به نور ایمان منوّر است -که اکثر قریب به اتّفاق عزیزان در بند ما اینجوریاند، الّا یک اقلّ قلیل نادرى- اکثر توانستهاند در همهی شرایط، آن عزّت، آن استحکام درونى و آن شخصیّت و هویّت مسلمانى خودشان را حفظ کنند؛ و دشمن ناتوان و عاجز شده است از اینکه بتواند آنها را ذلیل کند، در هم بشکند، خُردشان کند؛ نتوانسته. این یک نکته دربارهی عظمت اسیران ما. اینها را شاید شماها که نامههایشان را دریافت میکنید خودتان بدانید؛ [امّا] اینها را من میگویم که ملّت ایران بدانند رزمندگان عزیز آنها فقط در میدان جنگ نبود که مثل شیر شجاعت نشان میدادند، [بلکه] در اسارتگاه هم همان شیران …ادامهٔ نبرد و مقاومت اسرا در اسارتگاهها پس از پایان جنگ
… اگرچه لجاجت دشمن و سوء نیّت سردمداران رژیم عراق تا حالا مانع از این شده است که یک صلحى برقرار بشود و دو ملّت نَفَس راحتى بکشند و مشغول کارهاى معمولىِ خودشان بشوند. هنوز یک حالت استخوان لاى زخمى را دشمن نگه داشته، امّا بههرحال در جبههها دیگر جنگ نیست. امّا درحالیکه نبرد ما در میدانهاى جنگ و در سنگرهاى نظامى تمام شد، نبرد رزمندگانِ در بند ما در اسارتگاهها ادامه دارد و آنها هنوز دارند مقاومت میکنند. این نکتهی دوّمى است که اگر شما مادرها و همسرها و خواهرها و پدرها و برادرها توجّه داشته باشید، به این باید افتخار کنید؛ که البتّه توجّه هم دارید. چه کسى میتواند انکار کند افتخار سربازى را که جانانه در راه انقلابش، دینش، میهنش و ملّتش دارد میجنگد؟ افتخارى از …ناکامی دشمن در استفاده از مسئلهٔ اسرا برای گرفتن امتیاز از ملت ایران
اسیران ما آزاد خواهند شد؛ در این شکّى نیست. مگر دشمن میتواند اسرا را براى مدّت زیادى نگه دارد؟ امّا من اعلام میکنم دشمن بهوسیلهی اسراى ما -که عزیزان ما هستند- نخواهد توانست به ملّت ما زورگویى کند. میخواهند مسئلهی اسرا را وسیلهاى قرار بدهند براى اینکه ملّت ایران را وادار کنند به دادن امتیاز. مگر میشود چنین چیزى؟ اگر ملّت ما میخواست امتیاز بدهد، چرا هشت سال جنگ کند؟ اگر ملّت ما میخواست زورگویى و قلدرى کسى را قبول کند، چرا انقلاب کرد؟بزرگترین سیّئه و گناه نظام گذشته این بود که مملکت را و ملّت را داده بود دست زورگوهاى عالم -دست آمریکا، دست قدرتهاى …علاقهٔ بیشتر ایران از هر مدعی دیگر به بازگشت اسیران
و دستگاههاى استکبار جهانى -همانهایى که در دوران جنگ دائماً از عراق حمایت کردند- امروز هم مسئلهی اسرا را عَلَم کردهاند. ما به سرنوشت اسرا بیش از آنها علاقهمندیم. ما بیش از آنها دلمان میخواهد فرزندان ما و عزیزان ما که در اردوگاههاى عراق هستند برگردند. هیچ کس به قدر ما براى این کار دل نمیسوزاند و علاقه ندارد؛ امّا ما نمیخواهیم فریب دشمن را بخوریم، ما نمیخواهیم دستخوش بازیچهی سیاسى سیاستمداران خبیثى بشویم که در تمام هشت سال جنگ، پشت سر عراق بودند و به او کمک کردند؛ حالا اینجا هم میخواهند به او کمک کنند.بله، مسئلهی اسرا مسئلهی انسانى است؛ امّا قدم اوّل براى حلّ …تفاوت اسارت امروز با اسارت توأم با تحقیر اهلبیت در یازدهم محرم
… بودند؛ زنانى در هیئت اسارت در کوچه و بازارها گردانده شدند که شأن و شرف آنها در جامعهی اسلامىِ آن روز نظیر نداشت، و کسانى این عزیزان را به اسارت گرفتند که از اسلام بویى نبرده بودند، با اسلام رابطهاى نداشتند، خبیثترین و پلیدترین انسانهاى زمان خودشان بودند. در روز یازدهم محرّم، خاندان پیغمبر و علیبنابیطالب (علیهما السّلام) به اسارت دچار شدند و این خاطره بهعنوان یکى از تلخترین خاطرهها براى ما تا امروز و تا آخر مانده و خواهد ماند.البتّه اسارتِ آن روز با اسارتِ امروز فرق داشت: اسارتِ امروز همین است که کسى -سربازى، افسرى، رزمندهاى، یا وقتى اسیرگیرنده رژیم منحوسى مثل رژیم بعثى باشد غیرنظامیاى- در زندانى، در اسارتگاهى، از اهل خود و خاندان خود مدّتى دور میماند. البتّه سخت است، امّا با اسارتِ آن روز از زمین تا آسمان فرق دارد. در روز یازدهم محرّم، اسارت دستهجمعى زنان و کودکان و مردانى که باقى مانده بودند بود؛ اسارتى توأم با تحقیر، توأم با اهانت، توأم با گرسنگى دادن، سرما دادن، گرما دادن، اذیّت کردن، در کوچه و بازار گرداندن، در سختترین شرایط آنها را نگه داشتن، شماتت کردن و از این قبیل.پایان دادن به مسئلهٔ اسرا پس از عقبنشینی دشمن تا مرزهای بینالمللی
… اینها میخواهند این را از ملّت ایران بگیرند؛ آنوقت میگویند بیایید اسرا را مبادله کنیم! میخواهند مسئلهی اسرا را وسیلهاى قرار بدهند براى اینکه حاکمیّت ملّت ایران بر سرزمین خودش و بر محدودهی مرزهاى خودش را سلب کنند. مگر میشود چنین چیزى؟ اوّل، عقبنشینى است. اوّل، تأمین حاکمیّت ملّت ایران بر سرزمین خودش است؛ یعنى عقبنشینى دشمن تا پشت مرزهاى بینالمللى. بعد از آن، همهچیز ممکن است. این کار که انجام گرفت، ما روز بعدِ آن مسئلهی اسرا را تمام میکنیم، روز بعدِ آن در مسائل گوناگون مذاکره میکنیم.و دنیاى استکبار و همین آمریکا و دولتهایى که دم از صلح میزدند، اینجا است که دارند دشمنى و خباثت خودشان را نسبت به انقلاب و نسبت به اسلام و ملّت ایران نشان میدهند. همان کسانى که داد قطعنامهی ۵۹۸ را میدادند -که همه یادتان هست، همهی ملّت ایران یادشان است؛ رؤساى جمهور، سلاطین و بعضى از همین مرتجعین- و در هر مذاکرهاى، در هر نشست و برخاستى، دم از قطعنامهی ۵۹۸ میزدند، [فریادشان دیگر] تمام شد. گویى که همهی مشکل این بود …