رفتن به محتوای اصلی

آزادگان

نام‌های دیگر: اسرای ایرانی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

اسیران ایرانی جنگ تحمیلی، دوران اسارت و بازگشت آنان به کشور.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار جمعى از خانواده‌هاى اسرا و مفقودین سراسر کشور در روز تجلیل از اسرا و مفقودین— ۱۳۶۸/۰۵/۲۳

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۸۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

ملّت ما خوب امتحانى دادند، هم اسرا حقیقتاً آزادمردى نشان دادند ــ اینکه ما به اسرایمان «آزادگان» میگوییم، بى‌وجه نیست ــ و هم ملّت. شما هم که برگشتید، آبرومند برگشتید، سربلند برگشتید، دینتان را حفظ کردید، اعتقادتان و دلبستگى‌تان به امام و اسلام و انقلاب را حفظ کردید، پیش دشمن آبروى ملّت را حفظ کردید، ملّت را سرشکسته نکردید؛ اینها خیلى ارزش دارد. امروز هم که برگشتید، بحمدالله‌ پیروز برگشتید.

شاهدها (۱۰۶ پاراگراف)

محفوظ ماندن رنج‌ها و ایستادگی دوران اسارت نزد خدا

عطر جهاد و شهادت در این فضا پراکنده است. آزادگان کسانى هستند که افتخار سالهاى پُربرکت و پُراجر از دوران جوانى زندگى خودشان را همراه دارند و یاد روزها و ساعتها و لحظه‌هاى دشوار و پُرخاطره‌اى را براى ما زنده میکنند. هر ساعتى که شما گذراندید، پیش خدا محفوظ است. آن شبهاى طولانى و پُررنج، آن روزهاى پُرهراس و دشوار، آن سختى‌ها، آن مرعوبیّتها، آن فشارها، آن گرسنگى و سرما و گرما و دورى و غربت و جفا کشیدن از نااهلان و ایستادگى در مقابل خواست دشمنان خدا و همه‌ى این ساعتها و لحظه‌ها و رنجها در دیوان الهى محفوظ است. خیال نکنید که اینها از بین رفت؛ همه‌ى اینها مثل یک نوار صوت و تصویر ماند؛ یک لحظه از این لحظات از بین نرفته و پیش خدا موجود است. شما جانبازان عزیز هم همین‌طور؛ شبهاى سختى‌تان، رنج میدان جنگتان، سختى بیمارستان و بسترتان، دردهایتان، رنجهاى ناشناخته‌تان؛ و شما …

استحکام و تعالی آزادگان در دوران مرارت‌بار اسارت

با سلام و تحیّت. خدا را سپاسگزارم که دوران مرارت‌بار اسارت، آزادگان سرافراز عزیز ما را مستحکم‌تر و آماده‌تر و در مدارج کمال انسانى، برتر و والاتر ساخت و شما که قریب ده سال در کوره‌ى شداید گداخته و جوهر پاک خود را نمایان ساخته و بر افتخار مجاهدات خود در دوران اختناق و پس از پیروزى انقلاب، فصل جدید و درخشانى افزوده‌اید، بحمدالله‌ سهم وافرى از برکات برهه‌ى ده‌ساله داشته‌اید؛ و امید است همواره در صراط مستقیم حق و صدق که پوینده‌ى آن میباشید، به توفیقات الهى نائل گردید.

تأمین نیازهای معنوی و فکری و حفظ روحیهٔ انقلابی آزادگان

اینجانب با توجّه به خدمات جنابعالى در دوران ده‌ساله‌ى اسارت و آشنایى با مسائل آزادگان عزیز، شما را به نمایندگى خود در امور آزادگان منصوب میکنم تا با ایجاد رابطه‌اى مستمر و منضبط با آزادگان سرافراز، به تأمین نیازهاى معنوى و فکرى و حفظ روحیه‌ى انقلابى آنان بپردازید و در سایه‌ى همکارى با ستاد امور آزادگان و سایر مراجع و مراکزى که در امر آزادگان فعّالند، پیگیر نیازمندى‌هاى این عزیزان باشید.

آزادگان ذخایر ملت و مسئولیت مشارکت در بازسازی کشور

ان‌شاءالله‌ آزادگان عزیز که حقّاً ذخایر این ملّتند، بتوانند مسئولیّت شرکت در بازسازى کشور و همکارى در پیشبرد جامعه‌ى انقلابى ما به سمت اهداف الهى و انقلابى را نیز به بهترین وجه به انجام برسانند. توفیقات شما و برادران شاغل در ستاد مزبور را از خداوند متعال خواستارم.

تجلی نعمت‌ها و کرامت‌های الهی و امتحان‌های دشوار مؤمن در وجود آزادگان

بسیار جلسه‌ى خاطره‌ساز و از لحاظ معنا جلسه‌ى عظیمى است. حال و هواى مخصوصى بر این جلسه حاکم است. ما که از لحظات پُررنج شما و ساعات آمیخته‌ى با صبر و استقامت شما فقط از دور آشنا هستیم و از آنها خبر بسیار کمى داریم، در زیارت شما و دیدار با شما احساس میکنیم مجموعه‌اى از نِعَم الهى، از کرامتهاى خدا بر بندگان صالح و مجموعه‌اى از امتحانهاى دشوار یک انسان مؤمن را در وجود شما میتوان مشاهده کرد. بر شما گوارا باد ثواب الهى و مشاهده‌ى لطف و رأفت و رحمت حق و همچنین گوارا باد بر شما تجربه‌ى آن حالات و خصوصیّاتى که فقط یک بنده‌ى مؤمن در طول زندگى تجربه میکند.

بازگشت با عزت و سربلندی، تحقق وعدهٔ اسلام

اسلام به ما راست گفت، اسلام وعده‌هایش را که به ما داده بود، عمل کرد. شما با عزّت و با سربلندى برگشتید. بین شماها کسانى هستند که کسان آنها، دوستان آنها باور نمیکردند دیگر چشمشان به دیدار عزیزانشان روشن بشود؛ و خدا خواست و شد. البتّه ملّت ما، ملّت عجیبى‌اند؛ شما در استقبالهایتان، مخصوصاً روزهاى اوّل دیدید که این ملّت، یکپارچه چه شور و شوقى شد. این لحظات استقبال …

به کارگیری تجربه‌ها و توانایی‌ها در سازندگی کشور

شما با ذخیره‌ى گران‌بهایى از تجربه‌ها، از آگاهى‌ها، از توانایى‌ها برگشته‌اید؛ اینها باید در خدمت سازندگى کشور به کار گرفته بشود؛ شما ارتشى‌ها در ارتش، شما سپاهى‌ها در سپاه، شما بسیجى‌ها در همه جاى کشور؛ از این تجربه‌ها و از این آگاهى‌ها باید استفاده بشود. شما خودتان را به ‌عنوان کسانى بدانید که خداى متعال بر شما منّت گذاشت، شما را زنده نگه داشت، با انواع و اقسام تجربه‌ها و روحیّاتى که ناشى از دوران اسارت است و صبر و استقامت و حلمى که نتیجه‌ى آن دوران و صبر آن روزها است، آورده و به دامان و آغوش ملّتتان …

سختی محیط اسارت و بدتر بودن آن از زندان

من میدانم در این دوران دهساله‌ی اسارت، که شما ملجأ این جوانان بودید و به شما مراجعه میکردند، به شما چه گذشته است. واقعاً در زندان این‌گونه است. البته محیط اسارت، با محیط زندان خیلی فرق دارد؛ قاعدتاً بدتر از زندان است. زندانبانان کسانی هستند که مردن زندانی برایشان اصلاً اهمیتی ندارد. آن‌وقتها ما که در زندان بودیم، این زندانبان مأمور بود که نگذارد ما بمیریم. اگر هم میخواستیم بمیریم، او نمیگذاشت! این، برایشان وظیفه بود. اما در محیط اسارت، این‌طور نیست. چنانچه واقعه‌ی مختصری …

حضور آزادگان از ثمرات صبر و مقاومت در راه خدا

حضور عزیزان ازبندرسته‌مان، آزادگان سربلند و افتخارآفرین‌مان در این جمع انبوه، در کنار خانواده‌هاى معظّم شهداى عالى‌قدر و جانبازان و مفقودین و کارگزاران مختلف کشور، به همه‌ى ما و همه‌ى قشرهاى ملّتمان این حقیقت را به طور روشن میفهماند که صبر و مقاومت، ایثار و جانبازى و فداکارى ــ که در درجه‌ى اوّل شهداى عالى‌قدر ما مفتخر به آن هستند و در درجه‌ى بعد اسراى عزیزمان، جانبازان عزیزمان، خانواده‌هاى این عزیزان و خانواده‌هایى که عزیزانشان مفقودالاثر هستند ــ و ایستادن در راه خدا ثمرات شیرینى دارد که یکى از آنها همین است که ما در یک مجمع، این عزیزانمان و این یوسف‌هاى این ملّت را که سالیان درازى از ما دور بودند، در کنار قشرهاى دیگر مى‌بینیم؛ همه با احساس پیروزى، همه با احساس افتخار و همه با رضایت از لطف خداوندى.

بازگشت استوار آزادگان و استقبال پرشور ملت

من وقتى نگاه میکنم به منظره‌ى آزادى اسراى عزیزمان، این آزادگان عالى‌قدرمان [میبینم] اینها مثل کوه و مثل فولاد، استوار برگشته‌اند و ملّت [هم] که اینها را استقبال میکند، همان روحیه‌اى را نشان میدهد که در طول این ده سال، دوازده سال در حسّاس‌ترین مواقع نشان داده. جوانهاى عزیز، بچّه‌هاى عزیز، رزمندگان عزیز! شماها وقتى رفتید به جبهه، این ملّت همین‌جور با شور و شوق و شعار شماها را بدرقه کرد، حالا هم که برگشتید، باز با همان شور و شوق و شعار دارد شما را استقبال میکند؛ این ملّت، ملّت فوق‌العاده‌اى است، این ملّت یک ملّت بى‌نظیرى است؛ در آگاهى هم بى‌نظیر است، در شجاعت هم بى‌نظیر است، در پایدارى هم بى‌نظیر است؛ مواضع این ملّت مواضع مستحکمى است. خدا را سپاسگزاریم که مسئولین این ملّت هم از خود همین ملّت [هستند]، مثل آنها فکر …

بازگشت پیروزمندانه، نمود وعده‌های الهی و سربلندی اسلام

هر جمعى از شما عزیزان را که انسان زیارت میکند، بیش از پیش این فکر در انسان زنده میشود که حقیقتاً جاى امام خالى است. آن پدر مهربان، آن استاد و مرشد حمیم،[2] آن معلّم دلسوز و عالى‌قدر، اگر شما فرزندان دلاور را میدید که امروز بحمدالله‌ با سربلندى برگشته‌اید به آغوش ملّت و آغوش کشور، یقیناً وعده‌هاى الهى را در این مورد هم مجسّم ملاحظه میکرد. خدا را شکر میکنیم که شماها پیروز برگشتید؛ اسلام سربلند و مفتخر شد.

حفظ عزت و آبروی اسلام و کشور در اسارت

ملّت هم خوشحال است که کوتاه نیامد، ضعف نشان نداد، عقب‌نشینى نکرد و در سایه‌ى این صبر و استقامت، امروز با عزّت، عزیزانش را پس میگیرد. فرق است بین اینکه انسان، با ذلّت آن چیزى را که میخواهد به دست بیاورد، یا با عزّت. ملّت ما عزّتش را حفظ کرد و شماها را پس گرفت؛ شما هم عزّت اسلام و آبروى اسلام و آبروى کشورتان را حفظ کردید و به آغوش میهن برگشتید. ما به شماها افتخار میکنیم؛ شماها فرزندان خوب و شجاع و سربلند این کشور و اسلام هستید.

درخواست اسیران از مسئولان برای باج‌ندادن به دشمن

ما نامه‌هایى داشتیم از بعضى از آزادگان در طول این دو سالِ بعد از آتش‌بس تا امروز که به خانواده‌هایشان مینوشتند؛ خانواده‌ها میفهمیدند که مخاطب ما هستیم، مى‌آوردند نامه‌ها را به ما میدادند، بنده هم جواب مینوشتم؛ خیلى از این نامه‌ها را جواب نوشتیم و فرستادیم.[2] مینوشتند که شما براى آزادى ما به دشمن باج ندهید؛ این را اسیر مینوشت. این خیلى براى یک ملّت مهم است که اسیر در دست دشمن به ‌جاى اینکه مثل انسانهاى بى‌ایمان مرتّب التماس کند که بیایید من را آزاد کنید، نامه بنویسد که من میخواهم با سربلندى آزاد بشوم، نمیخواهد براى آزادى من پیش دشمن کوچک بشوید. اینها را ما داشتیم؛ اینها جزو اسناد شرف ملّى ما است و تا ابد محفوظ خواهد بود. این از طرف آزادگان و اسراى ما. از طرف خانواده‌ها و ملّت هم همین‌جور؛ با اینکه پدرها، مادرها، همسرها، فرزندها سخت میگذراندند امّا براى مسئولین هرگز مشکلى درست نکردند، فشار نیاوردند، …

مقاومت در اردوگاه‌های عراق و تسلیم‌نشدن در برابر شکنجهٔ دشمن

در تمام مراسم این ده سال، در روز قدس، در روزهاى سالگرد جنگ، در بیست‌ودوّم بهمن، در هر جایى که انقلاب و نظام جمهورى اسلامى از مردم توقّع کرد که اظهار نظر بکنند، این ملّت مؤمن و پُرشور مثل کوه، استوار و سربلند ایستادند. شما هم پاره‌ى تن این ملّت هستید که در اردوگاه‌هاى عراق مقاومت کردید. شما هم فرزند خلف این ملّت بزرگ هستید که شکنجه‌ى دشمن و تحقیر دشمن و فشار دشمن نتوانست شما را وادار به تسلیم بکند. همان‌جور که رفتید امروز برگشتید؛ مسلمان رفتید، پُرشور رفتید، مجاهد فى‌سبیل‌الله‌ رفتید؛ مسلمان و پُرشور و مجاهد فى‌سبیل‌الله‌ برگشتید. مگر این شوخى است؟ شما هم فرزند همین ملّتید؛ این ملّت هم همین‌جور عمل کرده در این ده دوازده سال.

بازگشت شاداب آزادگان پس از سال‌ها اسارت و ابراز ارادت مردم به آنان

… ناسیونالیستى و علایق ملّى، مردم را دنبال مدیران راه مى‌اندازد، امّا فرق است بین احساس ناسیونالیستى و ایمان عمیق مذهبى. ایمان عمیق مذهبى همین است که دارید مشاهده میکنید؛ آمدن این اسرا، برگشتن این آزادگان ما باز یک منظر جدیدى را بر روى همه‌ى دنیا باز کرد؛ ببینید مردم چه میکنند، چه شور و شوقى، چه اظهار ارادتى، چه اظهار اخلاصى؛ چرا؟ چون اینها مجاهدت کردند در راه خدا و صبر کردند دوران اسارت را براى خاطر خدا. ببینید خود این آزادگان را، جوانهاى خالص، مؤمن، بعضى‌شان ده سال، بعضى‌شان هشت سال از بهترین و دست‌نیافتنى‌ترین ساعات عمر و سنوات عمرشان را در این محنت گذراندند، [و حالا] تر و تازه، شاداب، برگشته‌اند گویى که روى اینها هیچ تبلیغى انجام نگرفته، گویى که به اینها هیچ شکنجه‌اى نشده، گویى که اینها طعم و مرارت و محنت مجاهدت در راه خدا را نچشیده‌اند؛ این‌‌جور اینها برگشتند. این به خاطر ایمان است؛ با هیچ سرمایه‌اى این را نمیشود خرید، جز سرمایه‌ى ایمان که بحمدالله‌ ملّت ما داشتند. ما این سرمایه‌ى عظیم را داریم؛ این را باید خیلى مغتنم بشمریم، این را باید خیلى حفظ کنیم، و براى نگهدارى و حراست از آن باید خیلى سرمایه‌گذارى کنیم.

بازگشت با روحیهٔ آسیب‌ندیده پس از سال‌ها اسارت

بنده همین ‌طور که به شماها، به این چهره‌هاى نورانى نگاه میکنم، مکرّر فکر میکنم که جاى امام چقدر خالى است! آن باغبان چیره‌دست، آن پدر مهربان چه لذّتى میبُرد اگر بود که ببیند نهالهاى برومندش، فرزندان دلاورش، بعد از سالهاى متمادى اسارت در دست دشمنان، چگونه بالنده، سربلند، عازم، پُرشور برگشتند و دست تطاول[2] روزگار نتوانسته کمترین تأثیر منفى بر روى روحیه‌ى آنها، بر روى روحها و جانهاى منوّر آنها بگذارد.

بازگشت سربلندانه، مایهٔ افتخار ملت و یأس دشمن

این چند‌روزه، نِعَم الهى براى ملّت ما متوالى بود؛ نعمت پیروزى[3] نعمت بزرگى بود؛ نعمت بازگشت شما فرزندان ملّت و نورچشم‌هاى عزیز ما نعمت بزرگى بود، امّا دو نعمت دیگر، بزرگ‌تر از اینها است: اوّل اینکه شماها آن‌ چنان برگشتید که دل هر عاشق اسلام را شاد میکنید؛ آن ‌چنان برگشتید که دل هر انسان دلسوز دردمند را امیدوار میکنید؛ جورى برگشتید که مایه‌ى افتخارید؛ جورى برگشتید که مایه‌ى یأس دشمنید. این نعمت از اصل نعمت برگشتن شماها کوچک‌تر نیست، اگر بزرگ‌تر نباشد. نعمت دوّم که کشف میکنیم آن را، این است که احساس میکنیم دست قدرتمند خدا پشت سر این ملّت و این کشور و این نظام و این انقلاب همچنان هست.

صبر و استقامت آزادگان، مایهٔ آبروی اسلام

… و صبر و استقامت فرزندان اسلام، و دلاوران راه اسلام، آن را مستحکم کرده است. امروز دشمنان باز هم دشمنند امّا دیگر امید ندارند که بتوانند این درخت تناور و تنومند را قلع ‌و قمع کنند. شماها ده سال، هشت سال ــ کمتر یا بیشتر ــ سخت‌ترین دورانها را گذراندید؛ جوانى‌تان را، زندگى با‌طراوت دوران شباب را در راه خدا دادید امّا شما ضرر نکردید؛ شما با خدا معامله کردید. صبر شما و استقامت شما، اسلام را آبرو بخشید. خانواده‌هاى شما ــ پدرها، مادرها، همسرها، فرزندها ــ با صبر روسفید کردند اسلام را؛ آبرو دادند نظام اسلامى و جمهورى اسلامى را.

وظیفهٔ آزادگان در روشن کردن محیط پیرامون خود

شما جوانها سالهاى متمادى طعم زندان را چشیدید؛ سازندگىِ زندان و سازندگىِ اسارت، یک سازندگىِ مخصوصى است؛ آن را در جاى دیگر نمیشود پیدا کرد؛ شما این شانس را داشتید که علاوه‌ى بر سازندگى در میدان جهاد و در میدان جنگ، توفیق سازندگى در آن میدان را هم پیدا کنید؛ شما خیلى وظیفه دارید؛ هر جا هستید، باید محیط دُور و بر خودتان را روشن کنید؛ شما باید نورافشانى کنید. ملّت قدر شما را میداند.

سختی دوران اسارت بر آزادگان، خانواده‌ها و ملت

اگر بنا بود که افکار بشرى و ابتکارات بشرى در این مورد بخواهند فکر کنند، بهتر از آنچه شد، ممکن نبود یک راهى و خطّ روشنى را بیابند. خداى متعال خودش هدایت کرد همه را. شما بحمدالله‌ برگشتید. دوران سختى بر شما گذشت؛ بر خانواده‌هاى شما هم خیلى سخت گذشت؛ بر ملّت ایران [هم] به خاطر نداشتن جوانهاى فداکار و مردان مؤمن و رزمندگان مخلصى مثل شماها و بقیّه‌ى اسراى آزاده‌ى عزیز ما سخت گذشت؛ امّا صبر و مقاومت و توکّل به خدا، همه چیز را در جهت مصلحت ملّت ایران و مصلحت صابران پیش برد. بحمدالله‌ برگشتید؛ این هم یک تجربه‌اى شد. خداى متعال فرموده است که «اِنَّ‌ مَعَ العُسرِ یُسرًا»؛[3] هر سختى‌ای اگر صبر کنید، یک آسانى به دنبال خود دارد. و ما ملّت، …

سرافرازی اسیر رزمنده به مجاهدت و صبر و افتخار به داشتن او

نامه‌ات مژده‌بخش و تسلّابخش بود و آن را با تشکّر و خرسندی زیارت کردم، امیدوارم دیدار خود شما هم در آینده‌ای نه چندان دور نصیب شود. شما سرافرازید به مجاهدت و صبر و ما سرافرازیم به داشتن شما. توفیق و دستیابی به رضای الهی و عزّت و کرامت دنیا و آخرت، در سایه‌ی همین صبر و مجاهدت است. من آینده را روشن و مطلوب و مشمول تفضّلات الهی میبینم و خدا با ما است و شما نور چشم ماهایید. آن فقدان بزرگ سخت بود ولی همه‌ی داغداران صبر کردند و مستوجب اجر خدا شدند. …

افتخار خانواده‌های اسرا به ایستادگی اسیران در زندان‌های بعثی

هر یک نفر از جوانان ما در جبهه، براى استکبار یک خطر محسوب میشد. هر یک نفر از اسراى ما که امروز در زندانهاى دولت بعثى هستند، براى استکبار به‌عنوان یک خطر بالقوّه و بالفعل به حساب می‌آید؛ [این را] خانواده‌هاى اسرا بدانند و افتخار کنند. همچنان که خانواده‌هاى شهدا به شهداى خودشان افتخار کردند، خانواده‌هاى اسرا هم به این آزادمردان و جوانان آزاده باید افتخار کنند؛ ما میدانیم اینها چقدر مردانگى و قدرت نفْس از خودشان نشان دادند و دشمن نتوانسته اینها را هضم کند. البتّه روى اسراى عزیزمان در طول این چند سال سخت‌گیری‌ها و فشارهایى هم داشتند؛ ولى آنها مَردند، آنها مؤمنند، تحمّل کردند و ایستادگى کردند.حالا همان رژیمى که آن‌قدر نسبت به اسرا سخت‌گیرى کرده است، براى مصلحت خودش و براى فریب افکار عمومى مردم دنیا میگوید مسئله‌ی …

حفظ عزت اسلام و انقلاب و تسلیم نشدن در بدترین شرایط اسارت

… که در بندند، من عرض کنم. احساسات زندانى، آن هم در شرایطى که احساس میکند که مسئولیّتى بر دوش او است، یک احساسات مخصوصى است. این را کسانى که یک روزى یا یک دورانى خودشان در اسارت و در بند دشمنى بودند و این مسئولیّت را احساس میکردند، کم‌وبیش میتوانند درک کنند؛ علاوه بر اینکه بعضى از عزیزانِ آزاد شده هم که آمده‌اند و می‌آیند، چیزهایى میگویند که حدس به یقین تبدیل میشود.اسراى ما از آن کسانى هستند که نامشان در تاریخ انقلاب و ایران جاودانه خواهد ماند. چرا؟ براى اینکه اسراى ما در بدترین شرایط، عزّت اسلام و عزّت کشور و انقلاب را حفظ کردند، تسلیم دشمن نشدند، دچار شکستگى درونى نشدند. آن چیزى که یک انسان را بکلّى منهدم میکند و نابود میکند، شکستگى درونى است. بعضی‌ها ظاهرشان هم خیلى ظاهر خوبى است، امّا باطنشان شکسته است، در باطنشان امید و افتخار و احساس عزّت و سربلندى نیست؛ بعضی‌ها نه. اینکه اسلام میفرماید: وَلِله العِزَّةُ وَلِرَسولِه …

حفظ عزت نفس و استحکام درونی و ناتوانی دشمن از ذلیل کردن آنان

… اتّکاء به نفْس را، این عزّت نفْس را، این قدرت درونى و داخلى را حفظ کردند؛ این را ما اطّلاع داریم. البتّه شرایط، مختلف بوده؛ بعضى از اردوگاه‌ها شرایط معمولى داشته، بعضى شرایط خیلى سخت داشته، حتّى بعضى از افراد شرایطشان شرایط سخت‌ترى بوده، بعضى هم عادّى بودند؛ امّا آنهایى که دلشان به نور ایمان منوّر است ‌-که اکثر قریب به اتّفاق عزیزان در بند ما این‌جوری‌اند، الّا یک اقلّ قلیل نادرى- اکثر توانسته‌اند در همه‌ی شرایط، آن عزّت، آن استحکام درونى و آن شخصیّت و هویّت مسلمانى خودشان را حفظ کنند؛ و دشمن ناتوان و عاجز شده است از اینکه بتواند آنها را ذلیل کند، در هم بشکند، خُردشان کند؛ نتوانسته. این یک نکته درباره‌ی عظمت اسیران ما. اینها را شاید شماها که نامه‌هایشان را دریافت میکنید خودتان بدانید؛ [امّا] اینها را من میگویم که ملّت ایران بدانند رزمندگان عزیز آنها فقط در میدان جنگ نبود که مثل شیر شجاعت نشان میدادند، [بلکه] در اسارتگاه هم همان شیران …

ادامهٔ نبرد و مقاومت اسرا در اسارتگاه‌ها پس از پایان جنگ

… اگرچه لجاجت دشمن و سوء نیّت سردمداران رژیم عراق تا حالا مانع از این شده است که یک صلحى برقرار بشود و دو ملّت نَفَس راحتى بکشند و مشغول کارهاى معمولىِ خودشان بشوند. هنوز یک حالت استخوان لاى زخمى را دشمن نگه داشته، امّا به‌هرحال در جبهه‌ها دیگر جنگ نیست. امّا درحالی‌که نبرد ما در میدانهاى جنگ و در سنگرهاى نظامى تمام شد، نبرد رزمندگانِ در بند ما در اسارتگاه‌ها ادامه دارد و آنها هنوز دارند مقاومت میکنند. این نکته‌ی دوّمى است که اگر شما مادرها و همسرها و خواهرها و پدرها و برادرها توجّه داشته باشید، به این باید افتخار کنید؛ که البتّه توجّه هم دارید. چه کسى میتواند انکار کند افتخار سربازى را که جانانه در راه انقلابش، دینش، میهنش و ملّتش دارد میجنگد؟ افتخارى از …

ناکامی دشمن در استفاده از مسئلهٔ اسرا برای گرفتن امتیاز از ملت ایران

اسیران ما آزاد خواهند شد؛ در این شکّى نیست. مگر دشمن میتواند اسرا را براى مدّت زیادى نگه دارد؟ امّا من اعلام میکنم دشمن به‌وسیله‌ی اسراى ما ‌-که عزیزان ما هستند- نخواهد توانست به ملّت ما زورگویى کند. میخواهند مسئله‌ی اسرا را وسیله‌اى قرار بدهند براى اینکه ملّت ایران را وادار کنند به دادن امتیاز. مگر میشود چنین چیزى؟ اگر ملّت ما میخواست امتیاز بدهد، چرا هشت سال جنگ کند؟ اگر ملّت ما میخواست زورگویى و قلدرى کسى را قبول کند، چرا انقلاب کرد؟بزرگ‌ترین سیّئه و گناه نظام گذشته این بود که مملکت را و ملّت را داده بود دست زورگوهاى عالم ‌-دست آمریکا، دست قدرتهاى …

ایستادگی نوجوانان اسیر مانند کوه در برابر مأموران بعثی

… نداشت، با آن سبُعیّت[1] و خباثتِ مأمورین رژیم طاغوت مواجه نمیشدند و به شهادت نمیرسیدند. در دوران جنگ تحمیلی که غوغا است! نوجوان‌های چهارده‌ساله، پانزده‌ساله رفتند داخل میدان جنگ و مثل مردانِ جوانِ کارآمدِ رشید جنگیدند؛ بعضی به شهادت رسیدند، مثل حسین فهمیده؛ بعضی به اسارت افتادند، مثل همین چند نوجوانِ اسیری که داستانهایشان و کتابهایشان چاپ شده، خاطراتشان چاپ شده، که انسان وقتی میخواند احساس این نوجوان‌ها را، احساس میکند که در یک عالمی فراتر از این عالم مادّی دارد حرکت میکند. یک پسر بچّه‌ی شانزده‌ساله‌، پانزده‌ساله، هفده‌ساله، مثل کوه در دوران اسارت در مقابل آن مأمور بعثیِ خبیث و سخت‌گیر می‌ایستد؛ کجای دنیا این‌چیزها هست؟ کدام نسل جوانی در دنیا شامل یک ‌چنین افرادی میشوند؟

تداوم روحیهٔ پرشور و تلاش در خدمت هدف‌های انقلاب پس از بازگشت از اسارت

… اطّلاع یافتم. ایشان را از دوران جوانیش، به ایمان و صلاح و بصیرت و مجاهدت می‌شناختم؛ صبر و ثبات و توکّل وی نیز در روزگار سخت اسارت در زندانهای رژیم طاغوت و سپس در اردوگاه‌های اسیران بی نام و نشان در چنگال دژخیمان بعثی، بر آنانکه وی را می‌شناختند آشکار شد. پس از بازگشت ناباورانه از اسارت، این‌جانب همان روحیه‌ی پرشور و قدم ثابت را در پیکر نحیف و معلول و شکنجه‌دیده‌ی او مشاهده کردم و همین صلابت و سلامت معنوی، وی را تا آخر عمر در خدمت هدفهای والای انقلاب به تلاش و کوشش برانگیخت. امید است که اکنون در سایه‌‌سار رحمت بی‌کرانه‌ی پروردگار متنعّم و سرافراز باشد؛ بمنّه و کرمه.

نقش آزادگان در حفظ اسلام و تشیع و عزت جمهوری اسلامی

… شود، کتابهای خوبی باید نوشته شود، خاطره‌ها باید گفته شود. همین خاطره‌هائی که امروز گفته شد، یک دنیا حرف در اینها هست؛ چقدر خوب است که اینها پخش شود. من نظرم این است که همین خاطراتی که امروز گفته شد، عیناً در صدا و سیما منتشر شود، پخش شود، تا مردم بشنوند؛ اینها ذخائر ماست، اینها سرمایه‌های ماست؛ همین سرمایه‌هاست که اسلام را نگه داشت، شیعه را نگه داشت، جمهوری اسلامی را به قدرت و عزت رساند، ملت ایران را در دنیا سرافراز کرد. این یک بعد قضیه است.