رفتن به محتوای اصلی

ارتش جمهوری اسلامی ایرانگروه و سازمان

نام‌های دیگر: ارتش

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

ارتش ایران پس از انقلاب، نقش آن در دفاع مقدس و نسبتش با نظام اسلامی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پیام رادیویی به ملت ایران در پی تجاوز رژیم بعث عراق— ۱۳۵۹/۰۶/۳۱

سیر زمانی

از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۹۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

خب، یک نکته‌ی دیگر این است که ارتش جمهوری اسلامی به برکت جمهوری اسلامی صِرفاً ابزارآلات و تجربه و دانش و فن نیست بلکه در بخشهایی از ارتش، یک نمایشگاهِ ارزشهای اسلامی هم هست؛ بسیاری از نقاط ارتش، ویترین ارزشهای اسلامی است: چه در دانشگاه‌هایش، چه در پادگانهایش، چه در مراکز اداری و استقرارش، توجّه به ظواهر دین، توجّه به اَعمال شریعت، توجّه به خدمتگزاری؛ اینها چیزهایی است که در ارتش، خودش را نشان داده؛ من حکم کلّی نمیکنم، همه یک جور نیستند. مهم این است که نمونه‌هایی داشته باشیم که انسان بتواند اینها را سرِ دست بلند کند و نشان بدهد. عبّاس بابایی را یا صیّاد شیرازی را یا امثال اینها را انسان میتواند به یک ملّت نشان بدهد، میتواند به امّت اسلامی نشان بدهد و بگوید اینها، این [طور] بودند؛ آن تعهّدشان، آن فداکاری‌شان، آن تواضعشان، آن گریختنشان از نام و نشان. در یک برهه‌ای، فرمانده‌ نیروی هوایی را میخواستیم انتخاب کنیم، سه گزینه مطرح بود: شهید ستّاری، شهید بابایی و یک نفر دیگر که یادم نیست چه کسی بود؛ مال زمان ریاست جمهوری من است. من به خودشان محوّل کردم، گفتم من انتخاب نمیکنم -به نظرم خواستمشان، حالا یادم نیست، چون خیلی گذشته، سالها گذشته- خودتان بنشینید یکی‌تان را انتخاب کنید؛ نشستند انتخاب کردند. البتّه آن زمان بیشتر رسم بود که فرمانده نیروی هوایی خلبان باشد، شهید ستّاری خلبان هم نبود، نیروی فنّی بود، [ولی] او را انتخاب کردند؛ مثلاً گفتند به این دلیل، به این دلیل. یعنی مثلاً شهید بابایی که حالا یادم هست اسمش را یا آن دیگری که یادم نیست، میتوانست یک اشاره‌ای بکند که آدم بفهمد او مایل است که بشود فرمانده، راحت همین کار اتّفاق می‌افتاد، [چون] بالاخره او خلبان بود و خلبانها آن وقت در نیروی هوایی بیشترین امکانات را داشتند یعنی بیشترین شانس را داشتند برای فرماندهی؛ [امّا اشاره‌ای] نکردند. اینها خیلی مهم است؛ غالباً چشمهای ظاهربین و زبانهای جدا از اندیشه و فکر، این چیزها را نه می‌بینند و نه میگویند؛ امّا هست، وجود دارد. من در ارتش خیلی بوده‌ام، با خیلی از ارتشی‌ها نشسته‌ام، برخاسته‌ام، آزموده‌ام این را، اینها وجود دارد در ارتش، این ارتش خیلی باارزش است؛ ارتش مکتبی یعنی این، این را شماها که فرمانده هستید تقویت کنید.

پیوند بی‌سابقه با مردم و فداکاری در راه آرمان‌ها و میهن

امروز بحمدالله‌ ارتش یک ارتش پُرافتخار است و شما بدانید از روزى که نیروى مسلّحى در این کشور به‌ وجود آمده است تا امروز، در هیچ بُرهه‌اى از تاریخ، نیروهاى مسلّح ما این‌قدر وصل به مردم و کوشنده‌ى در راه اهداف و آرمانها و فداکار براى کشور و مرزها نبودند. در این دوره‌هاى اخیر که ارتش [فقط] اسم بود و کاخ باعظمتى از مقوّاى پُرزرق‌وبرق؛ آنجایى که میدان عمل بود، معلوم میشد که پوچ است؛ آنجایى که نما و منظره بود، البتّه زیبا و پُرزرق‌وبرق بود؛ این مال این دوره‌هاى اخیر [بود] که رهبران خائن، فرماندهان وابسته، روحهاى …

وقف حقیقت و اهداف الهی برای حفظ میهن و استقلال

حالا در مقابل یک چنین ارتشهایى، در مقایسه‌ى با یک ‌چنین ارتشهایى ــ که من البتّه نمیخواهم تعمیم بدهم و همه‌ى دنیا را بگویم؛ لابد گوشه‌کنار دنیا بالاخره پیدا میشوند، هستند مجموعه‌هاى نظامى‌اى که قابل قبول باشند؛ یا داخل همین مجموعه‌ها هم اشخاصى ممکن است باشند؛ آنچه در مقابل چشم ما است، در صحنه‌ى عالم، آن را من مورد اشاره قرار میدهم ــ ارتش ما وقف است براى حقیقت، براى خدمت، براى اهداف الهى، براى اهدافى که اگر برای هر انسان باانصافى در دنیا آن را در میان بگذارند، آن را تأیید خواهد کرد: براى حفظ میهن خودش، براى حفظ استقلال خودش. نیروى مسلّح ما میخواهد کشور در اختیار دشمن قرار نگیرد، سلطه‌گران بر آن غلبه پیدا نکنند؛ این کم چیزى است؟ این هدف کوچکى است؟ هدف از این بالاتر و مقدّس‌تر؟ این ارتش [ما] است. هر چه میتوانید به این ارتش کیفیّت بدهید. شما که در دوره‌هاى مختلف تحصیل کردید و این ارتش به گردن شما این حقّ تعلیم را پیدا کرد، تمام وجودتان را و تلاشتان را در حدّ مِیسور صرف …

لزوم برجستگی روحی و معنوی ارتش متناسب با برجستگی مردم

… بتدریج، آن سرپل را توسعه داد. بنده در آن حال، از این لشکر بازدید کردم. هم سرپلشان را دیده بودم و هم مدتی را در خود لشکر گذرانده بودم و میدانم که لشکر فعّال و کارآمدی است و خدماتی هم داشته است. الان هم فرصت خوبی است برای این لشکر که بتواند خودش را آماده کند. من دیروز به ارتشیها گفتم و حالا هم به این وسیله میگویم که هر یک از آحاد پرسنل این لشکر و سایر لشکرهای نیروی زمینی، باید به فکر این باشند که نیروی نظامی جمهوری اسلامی ایران، متناسب با مردم جمهوری اسلامی ایران باشد. شما ببینید مردم ما چه مردم برجسته‌ای هستند! ارتش ما هم به همان نسبت و اندازه، باید نسبت به بقیه ارتشها، برجستگی روحی و معنوی و کارایی داشته باشد.

باور به ناسازگاری ارتشی بودن با دین‌داری در دوران طاغوت

یکی دیگر، محیط ارتش بود. باورشان شده بود که ارتشی، لزومی ندارد دین داشته باشد و نمی‌شود دین داشته باشد. اگر یک ارتشی، ته ریشی داشت، همه تعجّب می‌کردند. اگر یک ارتشی، در نماز جماعتی شرکت می‌کرد و شلوار رویی‌اش را می‌کند و با زیرشلواری می‌ایستاد نماز می‌خواند، می‌گفتند: «به به! آقا را ببینید چه متدیّن است!» در حالی که اگر یک کاسب بازاری این گونه بود، تعجب نمی‌کردند.

امتیاز آزمودن دانش نظامی در میدان جنگ

امروز براى نظامیان در هر سطحى که هستند، کسب معلومات، کسب دانش نظامى و هر آنچه به این دانش مربوط میشود جزو فرایض است، و همه‌ى دوره‌هاى تحصیلىِ نظامى ما از ارزشهاى واقعى برخوردار هستند. البتّه شما که ارتش جمهورى اسلامى ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامى باشید، یک امتیاز استثنائى را دارا هستید و آن، این است که دانش نظامى را در میدان، آن ‌هم در مدّتى طولانى آزموده‌اید. فرق است بین آن‌ که در کتاب چیزى را میخواند و آن ‌که خوانده‌ها را در میدان عمل مى‌آزماید یا اساساً در میدان عمل مى‌آموزد؛ میدان عمل یک چیز فوق‌العاده است و شما این را داشته‌اید. ممکن است افرادى از شما جنگ را ندیده باشند و نیازموده باشند امّا ارتش جمهورى اسلامى سرشار از تجربه‌هاى میدان جنگ است؛ کدام دانش بالاتر از این؟ من بارها گفته‌ام، باز هم تکرار میکنم: از تجربه‌ى جنگ در دوره‌هاى نظامى حدّاکثر استفاده بشود؛ هم به ‌منظور استفاده‌ى از جنبه‌ى علمى وقایع جنگ ــ که البتّه مهم است ــ و هم به ‌منظور زنده نگه داشتن آن روزهاى پُرافتخار. باید آن ساعات …

آرزوی نزدیک شدن ارتش به هدف‌هایش در خدمت به میهن و ملت

متقابلاً به شما و پرسنل عزیز ارتش جمهورى اسلامى ایران تبریک میگویم. از خداوند متعال مسئلت میکنم که عید و سال نو براى همه‌ى شما شادکامى و نیک‌روزى به همراه داشته باشد و ارتش به هدفهاى خود در خدمت به میهن عزیز و ملّت بزرگ خود هر چه نزدیک‌تر شود.

کندن علامت رستهٔ زرهی تا امتیازی برای یک رسته نباشد

… یک دست لباس هم به من بدهید.» یکدست لباس سربازی آوردند، پوشیدم که البته لباس خیلی گشادی بود! بنده حالا هم لاغرم؛ اما آن‌وقت لاغرتر هم بودم. خیلی به تن من نمیخورد. چند روزی که گذشت، یکدست لباس درجه داری برایم آوردند که اتّفاقاً علامت رسته‌ی زرهی هم روی آن بود. رسته‌های دیگر، بعد از این‌که چند ماه آن‌جا ماندم و با من مأنوس شده بودند، گله میکردند که چرا لباس شما رسته‌ی توپخانه نیست؟ چرا رسته‌ی پیاده نیست؟ زرهی چه خصوصیتی دارد؟ لذا آن علامت رسته‌ی زرهی را کندم که این امتیازی برای آنها نباشد. به‌هرحال، لباس پوشیدم و تفنگ هم خودم داشتم. البته حالا یادم نیست تفنگ خودم را برده بودم یا نه. همین تفنگی که این‌جا توی فیلم دیدید روی دوش من است، کلاشینکف خودم است. الان هم آن را دارم. یعنی شخصی است و ارتباطی به دستگاه دولتی ندارد. کسی یک وقت به من هدیه کرده …

همراهی ارتشیان در برابر ممانعت فرماندهی بالای ارتش

غرض این‌که، کار دوم، کمک به اینها و رساندن خمپاره بود. بایستی از ارتش، به زور میگرفتیم. البته خودِ ارتشیها، هیچ حرفی نداشتند و با کمال میل میدادند. منتها آن روز بالای سر ارتش، فرماندهی وجود داشت که به‌شدّت مانع از این بود که چیزی جا به جا شود و ما با مشکلات زیاد، گاهی چیزی برای برادران سپاهی میگرفتیم. البته برای ستادِ خودِ ما، جرأت نمیکردند ندهند؛ چون من آن‌جا بودم و آقای چمران هم آن‌جا بود. من نماینده‌ی امام بودم.