ببینید؛ به ارتشهاى دنیا که نگاهى بکنید، خواهید دید که روال معمولى ارتشها در دنیا چیست. یک صحنه، سومالى است؛[4] شما ببینید ارتشها در آنجا چه میکنند. وارد خانهى یک ملّت فقیرى شدهاند به نام رساندن نان امّا به جاى نان، به آنها گلوله میخورانند؛ چه حرف حسابى دارد ارتش آمریکا براى مقابله و مواجههى با مردم سومالى؟ آیا وجدان اینها هرگز از آنها سؤال میکند که ما در سومالى حرف حسابمان چیست؟ چرا این مردم بیچاره را با یک شعار دروغین، با یک شعار پوچ اینجور تحقیر میکنیم و میکوبیم و میزنیم؟ آن ارتش، خودش را یک ارتشِ بهاصطلاح روشنفکر و آزادى هم تصوّر میکند؛ هنوز سابقهى ویتنام از یادها نرفته است؛ این یک نمونهى دیگر، و نمونهها و نمونههاى دیگر. و دیگرِ ارتشها هم همینجور؛ آنجایى که باید از حق دفاع کنند، از آنها کمترین نشانهاى نیست. در بوسنى و …