آمیختگی شعر با فضایل اخلاقی و پرهیز از خدمت به ارباب دنیا
نخست آنکه تجلیل از این شاعر بافضیلت که هنر شعر را با چندین هنر بزرگ دیگر در اخلاق و سلوک انسانى به هم آمیخته است، تجلیل از مجموعهاى از فضایل انسانى است. همهى آنان که کمال را از نزدیک شناختهاند، چون من بدین نکته باور دارند که در این انسان باشرف و پاکدامن و منیعالطّبع و سرشار از صفا و صداقت، شعر او که بىشک از قلّههاى قصیدهى معاصر است، تنها یکى از درخشندگىها به شمار مىآید و او که جوانىِ پُر ملال و زحمت خود را در دوران حاکمیّت فرمانروایان بىبهره از فضیلت و معرفت، با قناعت و مناعت سپرى کرده است، هرگز رضا نداده که دُرّ درى گرانبهاى خود را در خدمت ارباب بىمروّت دنیا به کار گیرد و جز به نداى دل پاک و روشن خود سخن بسراید.
پرهیز از تبدیل شعر به وسیلهٔ معاش و دوری از دنیاداران
کمال ما، یکى از برجستگان آن دوران پُرشور و پُررنج است. او نیز مانند همهى آن دیگران، سرمایهى معنوى خویش را دستمایهى نان و معاش نساخت. با شعر خود که بخشى از وجود او است، پاک و مصفّا زیست. دنیاداران و کشورمدارانِ آن روز بسا بىهنران را که به مزد سرسپردگى برکشیدند و کمال و قدسىها همیشه از نگاه و لطف آنان دور ماندند؛ و اینان هم همین را میخواستند و مغتنم میشمردند.
بزرگداشت او تجلیل از دوران آزمایشی موفق و نیکنامان آن
شاعر پیشکسوت و گزیدهگوى ما امروز بحمدالله سربلند و عزیز در میان دوستداران خویش و دلباختگان شعر و ادب فارسى است. تجلیل از او، تجلیل از یک دوران آزمایش موفّق و سرافراز است، و تجلیل از آن مجموعهى نیکنامان و برگزیدگانى است که اگرچه فقدان دریغانگیز بعضى از آنان ضایعه است امّا نشاط و تلاش ادبى تعدادى از بهترینهایشان بحمدالله امروز مایهى خشنودى و سپاس پروردگار است. خدا را شکر که دوران جمهورى اسلامى، دوران تلألؤ حقیقتها و اصالتها است؛ و این محفل قدرشناسى و بزرگداشت، مظهر این خصوصیّت است.
شیرینی بزرگداشت این شاعر خراسانی به دو سبب
بزرگداشت شاعر برجستهى خراسانى، آقاى احمد کمال به دو سبب براى اینجانب بسى شیرین و دلنشین است: