ستایش رسالهٔ «تقیه و امربهمعروف» و نقد استثناییدانستن تقیه
… چیزی درمقابل عمل نیست، شکلی برای عمل است. پس تقیّه حالت استثنایی نیست؛ مرحوم طیّبی علیهالرحمه که مرد دانشمند و فاضلی بود[4] ـ و خدای متعال روح او را شاد کند و زحمات او را مورد قدردانی قرار بدهد ـ رسالهای نوشتهاند با عنوان «تقیّه و امربهمعروف». خیلی خوب رسالهای است و واقعاً قابل استفاده است؛ منتها اول کار، ایشان جملهای ذکر میکند، که این مورد قبول ما نیست. ایشان میگوید که تقیّه امر استثنایی است، امربهمعروف یک امر همیشگی است. بنده میگویم هر دو امر همیشگی است؛ تقیّه یک شکلی برای امربهمعروف است، یک شکلی برای جهاد است، و ضد آنچه که ایشان میگویند حالت استثنایی است. استثنا کجا بود! هر دو باهمند، یک چیزند اصلاً، دو چیز نیستند. آنکس که خیال میکند تقیّه یعنی عمل نه، یعنی نفی عمل، …