تصمیم به روشنگری غیرمستقیم علیه بنیصدر و طرح آن با امام
در زمان ریاست جمهوری بنیصدر، وقتی مأیوس شدیم از اینکه امام حرف ما را دربارهی آقای بنیصدر قبول بکنند، خدمت ایشان رفتیم. ما یکییکی میرفتیم، چندنفری میرفتیم، نوشتهیی میگفتیم، زبانی میگفتیم. من یک بار خدمت امام رفتم و صریحاً گفتم من به این نتیجه رسیدهام که چون دیگر نمیشود با آقای بنیصدر برخورد بکنیم، من به همان روش قبل از انقلاب باید عمل بکنم. ما قبل از انقلاب حرفهایی میزدیم، که وقتی کسی در آن حرفها میاندیشید، موضعی نسبت به آن دستگاه پیدا میکرد. من به ایشان گفتم مجبورم الان حرفهایی بزنم، که وقتی کسی دربارهی آنها اندیشید، موضعی علیه آقای بنیصدر بگیرد. امام نگاه کردند و تبسمی کردند و هیچ چیز نگفتند.
انکار حملهٔ عراق در آغاز جنگ و سقوط فکه پس از مصاحبهٔ او
من یادم مىآید اوایل جنگ، گزارشهایى میرسید که مثلاً دشمن آمده تا فلان جا، دشمن دارد فلان جا را بمباران میکند، و مکرّر هم از طرف نیروهاى حزباللهى در محیطهاى گوناگون انقلابى، این مطلب تکرار میشد. آن بنده خدایى که مسئول نیروهاى مسلّح بود،[5] انکار میکرد؛ میگفت دروغ است؛ اصلاً چه کسى میگوید عراق دارد به ما حمله میکند؟ رفت آنجا ــ ظاهراً فکّه بود یا سابله بود که شایع شده بود بین مردم که فکّه را گرفتهاند ــ با تلویزیون مصاحبه کرد و گفت: میگویند فکّه را گرفتهاند؛ من الان دارم در فکّه مصاحبه میکنم. آمد بیرون، سه چهار ساعت بعد، دشمن فکّه را گرفت. خب دشمن داخل فکّه نبود؛ بیرون …
ادامهٔ تکریم بنیصدر بهعنوان رئیسجمهور از سوی امام بنا بر مصلحت
در آن زمانها، گاهی میشد که من با دل پُر خدمت امام میرفتم؛ اما وقتی میآمدم، به رفقا میگفتم که امام دستی به سر و صورت ما کشیدند و لقمهی حلوایی با لطف و نگاه خودشان در دهان ما گذاشتند، ما را رها کردند؛ بعد که میآمدیم، باز در سخنرانی خودشان میگفتند: آقای رئیس جمهور، آقای بنیصدر! یعنی همان، همان بود! ایشان مصلحت میدیدند؛ چون بالاخره ایشان حکیم بودند. امام یک حکیم به معنای واقعی بود؛ یعنی واقعاً پشت دیوار و پشت حجاب را میدید، که ماها قادر نبودیم آن را ببینیم. ایشان چیزهای خیلی ریزتری از آنچه که در حد دید ما بود و هست، میدید.
تبلیغات ضد نظام و امام و ملت همراه با لیبرالها و منافقین
ما باید هوشیار باشیم، ما باید فریب نخوریم، ما باید تحت تأثیر تبلیغات دشمن قرار نگیریم، ما باید ایمانمان به نظام اسلامى را از دست ندهیم که وقتى دشمن میخواهد ضربه وارد کند، اوّل پایههاى ایمان مردم را متزلزل میکند تا ضربه را خوب بتواند وارد کند. یادتان هست آن وقت، مدّتى به وسیلهى همین لیبرالها و آن روسیاه فرارى[2] و منافقین پَست، تبلیغات کردند. در همین تهران، سر چهارراهها، یادتان هست تبلیغات میکردند؛ تبلیغات ضدّ نظام، تبلیغات ضدّ امام، تبلیغات ضدّ این ملّت، ضدّ سیاستهایى که جمهورى اسلامى داشت، براى اینکه ایمان مردم را متزلزل کنند تا بتوانند در وقت خودش ضربه را وارد کنند. همیشه از این کارها میکنند. [مراقب باشید] ایمان شما را متزلزل نکنند.